14. jul, 2019

Comme tu manges…

Mensen observeren blijft een leuke bezigheid. Zo bestudeerde ik tijdens mijn vakantie ook menige vakantieganger tijdens het eten in het restaurant van het hotel. Al snel had ik sommigen een naam gegeven. De oud-tennisleraar bijvoorbeeld. Overdag gekleed in een te lange, witte korte broek en ’s avonds in een te korte ,witte lange broek. Met daarop een ooit witte polo. Blijkbaar had hij zich vergist in een opstapje want op zijn voorhoofd prijkte een wit verband dat met de dag meer de kleur van zijn polo aan ging nemen. 

Verder hadden we nog de Fransoos. Of misschien wel een Belg die tijdens de vakantie chic wilde doen en Frans sprak. Hij was samen met een tenger vrouwtje en het leek wel of ze altijd kibbelden. Zij wist het beter en hij corrigeerde, denk ik zo. Nadat ik hem bij de bushalte tegenkwam - wederom kibbelend over welke bus er moest worden genomen - groette hij mij iedere dag uiterst vriendelijk. 

Aziaten hadden het hotel ook ontdekt. Om de paar dagen kwam er een bus vol. Het is trouwens niet goed voor je eetlust om op hun eetgedrag te letten want alle trek vergaat je al snel. 

En last but not least, waren daar de Engelsen. Naast Nederlanders, herken je de Engelsen ook heel gemakkelijk. Menig aanstaande ‘Bride to be’ zagen we voorbij komen, vergezeld van een stuk of 10 dames die na een aantal flessen Matheus rosé het predikaat ‘lady’ niet meer mochten dragen. 

In het hotel verbleef een jong Engels stel waarvan hij er een vreemd eetpatroon op na hield. Gekleed in zwarte sportbroek met zijn nog niet goed getrainde torso gehuld in een wit t-shirt betrad hij het restaurant. Waarschijnlijk had hij bij mijn zwarte vriendjes op het strand een ‘Boss-tasje’ gekocht dat hij trots schuin om zijn lijf had hangen. Hij stierde naar de eerste, beste tafel, bestelde een kan sangria en liep als een Speedy Gonzales langs alle buffetten ondertussen zijn bord volladend. Terug aan zijn tafel, dronk hij de sangria als limonade, schrokte het eten naar binnen zonder ook maar een woord met zijn tafelgenoot te wisselen. Hij wachtte niet eens totdat zij haar bord had vol geschept. Hij begon gewoon… Vervolgens liet hij de helft staan om wederom een gang richting de buffetten te maken. En dat gemiddeld drie keer. Terwijl ik dit schouwspel ademloos gade sloeg, dacht ik aan wat de Fransen zeggen ‘comme tu manges, tu fait d’amour. Ik geloof alleen dat ik daarover in dit geval maar niet te lang wil nadenken…