16. jun, 2019

Guilty pleasure...

Terug van een heerlijke vakantie aan de Spaanse zuidkust wacht er een volle mand met strijk. Al strijkend denk ik terug aan de afgelopen dagen. Prima hotel, lekker eten en drinken, fijn gezelschap en prachtig weer. Dat gecombineerd met luieren, shoppen en een bezoek aan Malaga - maakt dat er mooie herinneringen zijn geboren. 

Op het gebied van shoppen is de Costa del Sol niet echt een walhalla of misschien ben ik gewoon verwend. Je vindt er een paar leuke kledingwinkels en in Micha (wit bergdorpje) heel veel leerwinkels. Maar ook daar kon ik dat ene unieke exemplaar niet vinden. Of misschien eentje dan of twee, maar ik heb mijn hebberigheid naar tassen dit keer goed kunnen bedwingen. Althans zo goed als. 

De Spaanse kust wordt namelijk nog steeds overspoeld door Afrikanen. Grootafnemers van blauwe vuilniszakken vol met handelswaar. Verkopers pur-sang. En ook dit keer kon ik het niet laten om iedere dag tijdens mijn wandeling over de boulevard net iets langer bij hun kleedje stil te blijven staan. En dan ben je verkocht of misschien is bekocht een betere woordkeuze. 

Het schijnt dat er een complete Afrikaanse maffiabende schuil gaat achter deze jongens. En toch voel ik een sympathie voor deze pikzwarte jongens en heb ik weldra een favoriet - Baba. Op dag 2 wist hij mij een souvenir te slijten en werd ik vervolgens dagelijks met een luid ‘Anna’ verwelkomt. Weldra riepen zijn ‘collega’s’ vrolijk ‘Anna’ mee. Tot grote ergernis van mijn reisgezelschap. Maar eerlijk, het zijn toch ook mensen.

Hun wiegje stond toevallig in Senegal en ik zou geen dag met ze willen ruilen. Dagelijks etaleren zij hun handelswaar creatief op een laken. Maar altijd zijn zij op de vlucht voor de Polizia. Binnen no-time weten ze als er onraad dreigt. In een rap tempo wordt iedereen geïnformeerd, pakken zij razendsnel de vier punten van het laken bij elkaar, verdwijnt de handel in de blauwe zakken en vluchten zij met hun meest onschuldige gezicht het strand op om tien minuten later met hetzelfde enthousiasme de hele boel weer uit te stallen. En toch lijken zij plezier te hebben en lachen zij hun spierwitte tanden veelvuldig bloot. Waarschijnlijk lachen zij om al die hebberige toeristen die ze voor de gek houden met hun nep Korsjes, Chanelletjes en Louis Vuittontjes. Ondanks dat ik genoeg tassen heb en een aantal originele, ging er in mijn bagage toch ook weer een paar neppers mee. Laten we het maar een van mijn guilty pleasures noemen.