17. feb, 2019

Als de zon weer aan de hemel staat...

Het is vandaag zondag. Ik ontwaak uit mijn winterslaap. De zon schijnt en de thermometer gaf voorzichtig 13 graden aan. Voor het eerst dit jaar met mijn dakje open gereden. Haren die wapperen in de wind, zonnebril op mijn hoofd, de bomen nog kaal, genieten met een glas wijn op een terras. Ik ruik het voorjaar en zeg de winter gedag. 

Ik haat de herfst en de winter. Ik haat storm, wind, slecht weer en donker. Dat deed ik altijd al maar sinds ik iedere dag met de auto naar mijn werk in Zoetermeer tuf, is dat alleen maar erger geworden. Iedere dag weer, files op dat hele kleine stukje A20… Het is vreselijk. Een vrachtwagen met een lekke band zorgt ervoor dat je er in plaats van 30 minuten, 1,5 uur over doet. Automobilisten die je rechts inhalen op de vluchtstrook om diezelfde auto een paar minuten laten gewoon weer in te halen. Om nog maar te zwijgen van de invloed die het weer dus heeft. Nee, ik wil voorjaar, ik wil zon. Dan is alles anders. En vooral ,ik ben anders. 

k had vandaag energie voor 10. Om 9 uur ging ik fris en fruitig sporten, Na het sporten de auto door de wasstraat en van binnen opgeruimd, ramen gezeemd en balkon voorjaar-klaar gemaakt en niet te vergeten nieuwe oorbellen gemaakt. De hele middag op terras in het zonnetje gezeten en genoten van een heerlijk glas witte wijn.

Ik had heimwee naar al die februari-vakanties van de afgelopen jaren. Iedere jaar 1 of 2 weken naar mijn ouders op Gran Canaria. Helaas, dan gaat niet meer. Maar vandaag heeft de zon, de pijn verzacht. Lang leve de zon! Het was een heerlijke zon-dag…