12. jul, 2018

Een mens is nooit te oud...

Op het vlak van mannen ben ik geen groentje. Dat wil zeggen, ik ben niet met mijn eerste, grote liefde getrouwd. Er zijn vele liefdes daarna nog gevolgd. Huisje, boompje, beestje is dan ook mijn deur voorbij gegaan. Vind ik dat jammer? Maakt het uit? Mijn verstand liet het simpelweg soms gewoon afweten. Ik heb bijna altijd mijn hart gevolgd en ben gegaan voor de liefde. Bovendien nemen gedane zaken toch geen keer. En alles heeft een reden en vooral het zal wel zo moeten zijn.

Maar dat betekent dus wel dat ik mij in mijn 56 jaren dat ik op deze aardbol rondloop al in menige relatie heb gestort. Dit betekent ook dat ik al menig keer afscheid heb moeten nemen. En dat laatste valt mij toch om de één of andere manier altijd zwaar. Marco Borsato zong het al ‘afscheid nemen bestaat niet’! En ik ben er ook absoluut niet goed in. Zo scheen ik er volgens mijn vriendin zo af en toe een complete reservebank op na te houden. Ook werd mij fijntjes ingefluisterd dat ik op zijn tijd een ware simultaatschaker ben.

Tot gisteren… toen werd mij duidelijk dat ik de regie eindelijk eens in eigen handen moet nemen. Eerlijk, dat werd mij na wederom de verkeerde verwachting, liefdevol geadviseerd en zo geschiedde… Figuurlijk heb ik vervolgens de reservebank compleet met schaakborden ritueel verbrand. Het is nog even wennen maar één ding is zeker, het geeft rust en het ruimt lekker op.

Of wijsheid inderdaad met het verstrijken der jaren komt? Geen idee, de tijd zal het leren maar voor nu kies ik om te genieten met iedereen die het waard is. Met de nadruk op met en niet voor! Te genieten niet gisteren maar van vandaag en dat morgen te herhalen!