24. nov, 2017

Dit hadden wij niet afgesproken...

 

 

 

 

 

Terwijl we overspoeld worden door Black Friday uitingen was dit voor ons een Black Week en dan speciaal afgelopen woensdag. Wat een leuke dag voor mijn oom moest worden omdat hij er met een kennis van vroeger op uit zou trekken, werd uiteindelijk een zwarte dag. 

De dag ervoor was hij al onrustig maar terwijl ik zijn kleren voor de volgende dag klaarlegde wist hij mij nog in duidelijke taal te vertellen dat hij uit ging. Nou ‘uit’ ging hij maar dan figuurlijk. Hij werd getroffen door een beroerte zo bleek achteraf. Volgens de arts een CVAtje...

En daar ligt hij nu. Half in de kussens hangend, mond half open en slecht te verstaan. Onderzoekend kijkt hij om zich heen. En ik kan niets anders doen dan lijdzaam toekijken en er gewoon zijn. Ik zit in zijn rolstoel een beetje heen en weer te rijden terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Als ik zeg ‘dit hadden wij niet afgesproken toch?’, moppelt hij ‘nee, dit hadden wij niet afgesproken’. Hoewel ik denk dat hij niet beseft wat eraan de hand is-en eerlijk hoop ik dat-zegt hij dat het wel weer over gaat... 

Gelukkig wordt hij maar ik ook, omringd door lieve verpleging. De dames en heren van de afdeling zijn echt lief voor hem. Een broeder geeft mij een kopje thee en zegt ‘niet huilen mevrouw, het komt echt goed’. Gisteravond belt de avondzuster mij op om mij bij te praten en om gewoon even te kletsen’. Zo attent, zo lief. 

Ik hoop dat hij toch weer op mag knappen zodat we snel weer samen kunnen eten en meezingen met de Humanitas huisband want dat was wat wij de laatste keer hadden afgesproken!