21. jul, 2017

De klas van 1973 en de reünie

Eigenlijk ben ik niet zo van een reünie. Simpelweg omdat de ervaring mij tot nu toe had geleerd dat ondanks dat je ooit dagelijks lief en leed met elkaar deelde, een gesprek in de tegenwoordige tijd meestal na twee vragen staakt. Mijn antwoord ‘reclame’ op de vraag wat doe je? Wordt meestal beantwoord met ‘oh leuk’. En op de vraag ben je getrouwd en heb je kinderen moet ik helaas en dat helaas geldt dan voor die kinderen, met ‘ nee’ beantwoorden. Een enkeling die durft te vragen ‘uh, kun je ze niet krijgen of uh…” kap ik meteen af met ‘het is er simpelweg niet van gekomen’. Madam was te druk met haar reclame.

Kortom, ik was tot op heden nooit zo’n fan van een reünie. Alleen deze keer was het vanaf het begin anders. Via Facebook kwam ik met oud klasgenootjes - van de lagere school nog wel liefst - in contact. Dit contact breidde zich snel als een olievlek uit. En enthousiast ging ik via allerlei kanalen op zoek naar zo veel mogelijk leerlingen met wie we speelden op het schoolplein of meidenvang deden in de pauze. Een periode waarin ook voorzichtig de eerste hormoontjes zich aandienden en mijn eerste verliefdheid om de hoek kwam kijken. De geur van zijn frisgewassen bloesjes zijn mij tot de dag van vandaag nog bijgebleven.

Onlangs was het dan zo ver. De grote dag brak aan. Na 45 jaar zouden wij elkaar in de buurt van onze school weer treffen. Een horecagelegenheid in de buurt van het vroegere schooltuincomplex vormde het decor van een geweldige middag. De onschuldige meisjes en jongens waren allen uitgegroeid tot mooie mensen. Ieder op zijn of haar manier gevormd door de ervaringen van het leven. Voor de een was het leven iets liever geweest dan voor de ander maar ik weet zeker dat we allemaal ergens voor staan. En de verrassing van de klas was ‘Koos’. De herinnering aan dat suffige jongetje werd compleet te niet gedaan door het aanzicht van een super enthousiaste, in zwart geklede leuke vent met een stoere haardos en daaronder een inspirerend stel hersens. En ik denk dat ik voor allemaal mag spreken - man of vrouw - dat we een beetje verliefd zijn geworden op die rockstar van nu die van binnen altijd dat kind is gebleven… en daarin staat hij denk ik vast niet alleen...