26. feb, 2017

Afscheid van een eiland en meer...

Het is zondag 19 februari 2017, vlucht HV5664

De motoren draaien. Het cabinepersoneel controleert de bagagevakken boven de stoelen en kijkt routinematig of iedereen de gordel vast heeft. Het vliegtuig taxiet naar de startbaan. Vanuit de cockpit klinkt 'cabin crew ready for take off' en dan duurt het niet lang meer of het vliegtuig wordt in noordwestelijke richting de lucht in geschoten. Weldra is het eiland met al mijn herinneringen nog slechts een stip en neem ik afscheid van deze zo vertrouwde plek op aarde. Ieder jaar doe ik dit heel bewust en stel ik mezelf de vraag of ik volgend jaar weer terug zal komen. Of beter misschien terug mag komen. Waarschijnlijk zou ik zelf nooit deze bestemming kiezen en toch beleef ik er heerlijke dagen. Dagen die bestaan uit luieren, mezelf als een kat warmen aan de zon. Leef ik een leven net als zo veel pensionadas dat hier doen. Halen we de boodschappen bij de grote supermarkten en laat ik mijn haar knippen en verven bij de knappe kapper. Verder ontmoeten we vrienden en bekenden, terwijl we genieten van die zo vertrouwde folklore muziek bij Cafe de Paris. Alsof het de eerste keer is brengen de jongens van de muziek, vol overtuiging Canarische liederen ten gehore over liefde, de zon en het eiland.
Afscheid nemen van dit eiland valt daarom keer op keer zwaar. Het is namelijk veel meer. Het is afscheid nemen van een manier van leven en op een dag ook vast van een periode uit mijn leven.
Voor nu hoop ik op een jaar vol liefde, geluk en gezondheid. En beloof ik het eiland in de zon dat inmiddels al uren vliegen achter mij ligt... hasta la vista.