22. jan, 2017

Oud worden is slechts een getal...

Sinds een aantal maanden zorg ik voor mijn oom. Tegenwoordig noemt men dat mantelzorg. Ik noem het ‘liefde’. De liefde die hij mij vanaf toen ik baby was heeft gegeven, de verzorging en de pret die probeer ik hem nu te geven. Hij was het die met mij door de bossen fietsten. Die mij kattenkwaad leerde en gekke versjes. Vervolgens was hij het die de basis legde voor mijn carrière en mijn kruiwagen was voor mijn allereerste baan. Met hem beleefde ik een prachtige vakantie op Bali en door de jaren heen was hij er gewoon. Logisch dat ik er dus nu voor hem ben. En ik moet zeggen, het verrijkt mijn leven.
Vanwege Parkinson kan hij niet meer thuis wonen en daarnaast ziet hij slecht maar zijn verstand werkt voor een man van 86 boven gemiddeld. Natuurlijk staat hij wankel op zijn benen, slaat hij wel eens de plank mis en ziet hij dingen die er niet zijn maar het fundament van zijn karakter staat gewoon nog als een huis. Hem bezoeken - gemiddeld twee keer per week - is dan ook geen opgave. We kletsen veel en er valt nooit een stilte. Van alledaagse zaken tot zijn business. Zijn business is een ander woord voor zijn ‘administratie’. Getallen daar is mijn oom goed in. Vooral hoofdrekenen, zijn banksaldo onthouden en zien of er nog handel is. Ook praten we over dingen die ons echt bezighouden en waar we bijvoorbeeld spijt van hebben, waarbij we beiden vooral heel eerlijk zijn. Best confronterend op zijn tijd maar ik waardeer het enorm en dat maakt mijn leven toch weer een stukje rijker. 

Deze week had mijn oom ‘huisarrest’. Er heerste een virus in het huis en dat betekende dat hij niet van de afdeling mocht. Dus dronken we koffie met gebak op zijn kamer. Standaard vroeg ik of er nog iemand langs was geweest. En wat bleek Winnie had hem bezocht. ‘Ken je Winnie’ vroeg hij ondeugend. Ik had geen idee.  Wat bleek, zij was een oude secretaresse van hem. Oud in de zin van lang geleden want in werkelijkheid was zij meer dan 20 jaar jonger dan hij. 25 jaar hadden ze elkaar niet gezien. Middels een privé-detective was ze hem op het spoor gekomen. Ik zag de glinstering in zijn ogen toen hij over dit voorval sprak. Haar telefoonnummer was ondertussen alweer kwijt. Maar dat vormde geen punt want hij wist zeker dat ze toch weer een keer langs zou komen. Voorzichtig vroeg ik ‘vond ze dat je was veranderd’, waarop hij volmondig antwoordde ‘nee geen spat’. Toen wist ik het zeker, oud worden is slechts een getal en misschien links en rechts wat mankementen maar in zijn hoofd blijft mijn oom eeuwig jong!