8. aug, 2016

Lui...

Het woordenboek geeft als uitleg voor lui: ‘met weinig zin om iets te doen’. Nu komt het regelmatig voor dat ik geen zin heb om iets te doen maar lui zou ik mezelf zeker niet noemen. Sterker nog ik heb een hekel aan mensen die lui zijn. Het schijnt dat we tegenwoordig niet meer lui durven te zijn. En dat het helemaal niet erg is op op zijn tijd lui te zijn. Het schijnt dat wanneer je gewoon gaat zitten en eens een tijdje helemaal niets doet  - tot het punt dat je je zwaar aan het vervelen bent  - je juist tot de meest creatieve ideeën komt.
Ik heb moeite met stilzitten. Het lukt me wanneer ik bijvoorbeeld televisie kijk hooguit 20 minuten om ‘aandachtig’ naar iets te kijken. In de tussentijd heb ik al bedacht: ‘ik moet nog even zus of ik moet nog even zo’. En nu hier in het huisje in Zeeland besefte ik zojuist dat ik een klein beetje toegeef aan ‘lui’ zijn. De deur van de kamer staat open, terwijl ik typ schijnt de zon op de zijkant van mijn gezicht. En ik geniet van het geruis van de bomen en het getingel van de windvanger. Verder hoor ik helemaal niets dan dát. Ik kijk zelfs minder op mijn telefoon, ben even helemaal niet nieuwsgierig wat mijn ‘Facebook’ vrienden te melden hebben.
Toen ik net onder de regendouche stond ben ik voor mijn doen lang blijven staan. Ik heb genoten van de zachte regen van water op mijn lichaam en geluisterd naar de tokkelende kippen buiten. Heerlijk voor heel even niets moeten, zin hebben om een beetje te lezen, zin hebben om sieraden te maken en een hoofd met nog meer ideeën. Straks op mijn gemak naar de supermarkt slenteren en alleen de boodschappen voor dit moment kopen. Nu niet eens een keer al denken wat we vanavond eten en morgen en o ja, overmorgen. Leven met het moment. Iets wat ik helemaal niet kan maar toch ga proberen. En of dat dan lui zijn heet, ik weet het niet. Ik noem het simpelweg genieten…