23. feb, 2016

Sentimental Journey...

Mijn ‘escape from reality’ is voorbij en het leven van alledag dient zicht aan. Een kennis pikt mij op om mij naar het vliegveld te brengen. In de auto zit nog een echtpaar. Jaap en Els - middenzestigers, verruilen jaarlijks van oktober tot april het Hollandse weer voor de Canarische zon. Jaap – stedebouwkundig ingenieur – heeft  25 jaar bij Gedeputeerde Staten gewerkt maar 27 jaar verknald, vindt hij achteraf. Tegenwoordig is hij professioneel zeiler. Onderweg slaat hij mij met verschillende natuurwetten om de oren en checkt mijn kennis van wiskunde met de vraag of ik de Wet van Pythagoras nog weet. Op het vliegveld aangekomen, nemen Jaap en Els mij als vanzelfsprekend op sleeptouw, zetten mijn bagage op de trolley en gaan we na de paspoortcontrole met zijn drieën koffie drinken. Els gaat al snel aan de wandel en dan raken Jaap en ik in een geanimeerd gesprek.

Jaap moet eerder terugkeren want hij wordt later deze week aan zijn blaas geopereerd. Maar Jaap is niet bang. Nee, hij laat zich nog niet halen. Hij bepaalt zelf wel wanneer hij gaat… Hij houdt niet van de dood. Hij is er eigenlijk bang voor. Hij heeft de dood al meerdere keren van dichtbij meegemaakt. Bovendien is zijn dochter (27) bij een woningbrand 13 jaar geleden omgekomen. Hij beleeft het nog iedere dag. Van de dood gaat ons gesprek moeiteloos over op ‘relaties’. Hij kijkt me strak aan als hij plots zegt ‘Els heeft een vriend’. Hoewel ik haar meer het type voor een vriendin had gevonden, twijfel ik nog even of Jaap een grap maakt. Vol verwachting wacht hij mijn reactie af. Gek genoeg maakt zijn opmerking mij verlegen. Ons gesprek emotioneert mij sowieso en weldra voel ik tranen achter mijn ogen branden en biggelt er een traan over mijn wang. ‘Je bent een gevoelige vrouw’ zegt Jan ‘neem een slok water’ en geeft me het flesje dat op tafel staat.  Dan vervolgt Jaap ons gesprek en zegt ‘je moet je leven nooit 1,2,3 omgooien. Je moet gewoon bedenken hoe je je leven leuker kunt maken in plaats van alles weer opnieuw opbouwen’. Nieuwsgierig als ik ben, vraag ik of Jaap ook een vriendin heeft. Jaap knikt bevestigend. Hij heeft een koffievriendin Patty. Iedere week kletsen ze samen heel wat af. Vindt hij fijn want hij merkt dat Els alle informatie niet altijd meer goed opneemt. Als Els ons tussentijds een paar keer komt vertellen dat we nog niet kunnen boarden, staakt ons gesprek en wordt de intimiteit wreed verstoord.

In het vliegtuig scheiden onze wegen. Jaap zit drie rijen voor mij. Gedurende de vlucht staat hij een paar keer op en zwaait vriendelijk naar mij. In gedachten laat ik ons gesprek nog eens de revue passeren. Hoe bijzonder, hoe je zonder iemand te kennen in een korte tijd een vertrouwde band voelt. Op Schiphol groet hij mij met drie dikke kussen, ik wens hem sterkte en hij stelt me gerust met de tekst ‘het komt goed, zeker weten tot volgend jaar’. Ik hoop het voor Jaap. Ik hoop oprecht dat Jaap zijn reis nog lang mag vervolgen…