5. dec, 2015

Ergens blijf ik altijd dat kleine meisje...

Ik denk dat het niet uitmaakt hoe oud ik word want ergens blijf ik altijd dat kleine meisje. En eerlijk, ik ben er blij om. Lachen om flauwe dingen, een verlanglijstje met mijn verjaardag en ja, ook Sinterklaas vind ik nog steeds spannend.

Al jaren vier ik dit volksfestijn niet meer. Eigenlijk hebben we het thuis ook nooit echt gevierd. Vanaf de leeftijd dat ik niet meer geloofde, werd het door mijn ouders per omgaande afgeschaft. Sinterklaas werd vervangen door de Kerstman. En de Sinterklaas pret was voorbij… Los nog van de Sinterklaas partijtjes op mijn werk waar ik samen met mijn collega-vriendin als Zwarte Anietepietje optrad. De voorpret was het leukst. Avonden brachten we onder het genot van een fles witte wijn door om samen een zelfgemaakt lied in elkaar te flansen. Iedereen kwam in het lied aan bod en wat hadden we ook toen weer een ontzettende lol. Those were the days…

Maar toch als het dan 5 december is dan komt dat gevoel van dat kleine meisje weer boven drijven. Tijdens het poetsen in huis kwam ik snoeperijtjes tegen die voor mij helemaal niet goed zijn. Gelukkig heb ik twee kleine buurmeisjes. Hoewel ik niet echt contact met deze meisjes heb, leek het me toch leuk om ze te verrassen. De snoepjes heb ik ingepakt in mooie pakjes, felroze lintjes erom en stiekem voor de deur gelegd. Twee keer aangebeld en snel naar binnen om door het oog van mijn deur in spanning af te wachten wat er ging gebeuren.

Ik vraag me af wie er uiteindelijk het meest opgewonden was. De deur ging open en ja, hoor de verbazing was groot. Opgewonden gingen ze me de pakjes naar binnen. De buurman belde later aan met een brede smile op zijn gezicht, om mij te bedanken. Ach, een klein gebaar deed wonderen. Gezellige Sinterklaas iedereen en ik koester dat kleine meisje dat diep van binnen zit en waarschijnlijk ook nooit meer weggaat…