20. okt, 2015

Afscheid van een tijdperk...

Dit jaar organiseert de Bijenkorf voor de laatste keer haar Drie Dwaze Dagen. En eerlijk, het is maar goed ook. Ik kan er niet meer warm voor lopen. Ben ik veranderd? Is de tijd veranderd? Ik weet het niet…

In de begin dagen van dit ooit ijzersterke concept kon je in mijn geval gerust spreken van Zeven Dwaze Dagen. De voorpret begon al met de drie boekjes die enkele dagen voor start in de brievenbus vielen. Uren kon ik erin bladeren en de hoekjes van pagina’s omvouwen als zijnde mijn 'wish list'. Op kantoor konden we ook nergens anders over praten en wisselden we onze geplande aankopen uit.

Op dag 1 zette ik altijd de wekker vroeg en begaf ik mij met vele anderen naar de Coolsingel. Als de deuren om 08:00 uur openden, renden we naar binnen om ‘voldaan’ om half 9 met de eerste aankopen kantoorwaarts te gaan. Ook de koopavond werd gretig bezocht. Samen met een vriendin struinen tussen de bakken met geurtjes en kleurtjes. Dit ritueel herhaalden zich min of meer de twee dagen erna en werd afgesloten de zogenaamde vierde dag.  Alle ‘leuke’ dingen waren al uitverkocht maar voor het geval dat en onder het mom van ‘je kunt niet weten’ slenterde ik toch nog een keer over alle etages.

Aan deze massahysterie  heb ik mij de laatste jaren niet meer schuldig gemaakt. De boekjes bladerde ik nog wel door maar telkens weer kwam ik tot de conclusie dat het veelal een herhaling van voorgaande jaren was of dat de korting tegenviel.  Dit jaar zelfs geen boekjes meer in de brievenbus ontvangen en op internet bladeren vind ik toch half zo leuk niet. Sterker nog, ik haak na de zoveelste Ritual set, dekbedovertrek en laarzen van Fred al snel af. Ik weet het nu zo zoetjes aan wel.

En toch kan ik niet beloven dat ik de komende dagen niet nog heel even de Bijenkorf in piep. Ik moet toch passend afscheid nemen van deze gele koorts...