22. mei, 2015

1 + 1 = ?

Op mijn zoektocht naar een nieuwe maar vooral leuke baan kwam ik dit weekend mijn droombaan tegen! Althans, dat dacht ik. Communicatiemedewerker bij een retailer in tassen en koffers. Tassen, van kinds af aan al mijn interesse en ondertussen uitgegroeid tot een ware verslaving. Tassen in alle soorten, kleuren en maten. Van merktas tot eigen fabricaten sieren dan ook mijn collectie.

Ik denk dat tassen eigenlijk ook best iets over de eigenaar zeggen. Ik ben er eens op gaan letten. En ik geloof wel dat het klopt. Praktische, classy, sportieve tassen zeggen vaak hetzelfde over degene die ‘m draagt. Zelf ben ik meer van grote tassen waarmee iets is. Tassen waarin je van alles kwijt bent, kleurrijk, franjes, kwastjes, studs… details die ervoor zorgen dat de tas net weer anders is.

Begrijpelijk dat deze baan in de tassen gecombineerd met mijn kennis en ervaring van communicatie ervoor zorgden dat ik dacht: 1 + 1 is drie. Mijn aanval werd ingezet. HR medewerker gebeld. CV aangepast. Enthousiaste motivatiebrief én een blog geschreven over mijn passie. Daar deden ze namelijk ook aan, aan blogs – en toen kon het wachten beginnen.

De vrolijke Frans van HR had me al verteld dat ze altijd snel reageerden. En dat klopte… De volgende ochtend trof ik bij toeval in mijn spam een mail van een onduidelijke afzender. Het onderwerp luidde ‘sollicitatie’ en zorgde ervoor dat ik het bericht ook daadwerkelijk opende. Een onpersoonlijk afwijzingsbriefje liet mijn droom uiteenspatten. 1 + 1 bleek NUL! Hoe durfden ze? Een belletje met dezelfde HR man bracht me niet veel duidelijkheid. Ondertussen heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat het helemaal geen leuk bedrijf is. Zeer conservatief en vooral van de extreem strenge kerk. En ja, dan denk ik dat 1 en 1 gewoon weer twee is en deze baan niets voor mij…