26. apr, 2015

Ode aan mijn oma - Elena Janna van 't Hoenderdaal

26 april 1994 sloot mijn oma voor eeuwig haar ogen. Ze is 92 jaar geworden. Ik herinner mij mijn oma alleen als een oudere  vrouw. Maar gold dat niet voor alle oma’s? Oma’s waren oud. Ik denk nog vaak aan haar. Soms wenste ik dat ik nog even met haar kon praten.

Het leven was niet altijd lief voor haar. Zij was ook niet altijd lief voor het leven. Ze had zo haar mindere kantjes. Maar, hebben we die niet allemaal op zijn tijd? En is er veelal niet een reden voor iemands handelen?  Voor mij was mijn oma wel lief. Mijn oma was een sterke vrouw. Zowel fysiek als mentaal. Als dienstmeisje klom ze op naar kokkin. Mijn oma kon koken als de beste. Van niets kon zij iets maken. Als ik mijn ogen sluit proef ik nog de smaak van haar draadjes vlees, gebakken scholletjes met vers wit brood én roomboter of de zeer dungesneden biefstuk. En dan heb ik het nog niet eens over de zalige kalfsbitterballen die mijn oma maakte. Als ik als kind ziek was bracht mijn oma kippensoep en druivensap mee. Ik was vaak bij oma.  Oma kon mij op zijn tijd ontzettend verwennen. In de liefde had mijn oma minder geluk. Of misschien hadden de mannen met haar minder geluk. Mijn oma was namelijk de baas. En zo trof ze ook mannen die zich dat lieten welgevallen. Maar ze bedoelde het niet kwaad. Ze kon wel goed kwaad worden. Maar nooit voor lang. Een uitspraak van mijn oma luidt dan ook  ‘kwaad worden is menselijk, maar kwaad blijven is des duivels’. Ik herken dit ook in mezelf. Ik kan ook nooit lang kwaad blijven. En eigenlijk heb ik wel meer dingen van mijn oma. Haar kookkunsten, haar creatief bezig zijn, haar veranderen van spullen in huis en beiden een man met  dezelfde voornaam. In mijn huis koester ik de mooie dingen die haar ooit toebehoorden en in mijn hart bewaar ik mooie herinneringen…