20. apr, 2015

Amanda biedt hulp...

Het versjouwen van potten op mijn balkon en vooral het steeds opnieuw versjouwen van die potten heeft ervoor gezorgd dat ik me heb vertild. Resultaat, spit! Ik kon niet op of neer. Het begon een paar dagen geleden. Ik had een afspraak in de stad waar ik op de fiets naartoe wilde. Helaas, ik kon mijn fiets niet op. Dat werd dus de tram. Van de halte naar mijn afspraak is normaalgesproken vijf minuten lopen. Alleen, ik kon even niet lopen. Dat viel tegen. Ik strompelde als een oud dametje naar de plaats van bestemming.  Gedurende de dag leek de pijn gelukkig minder te worden. Dit bleek van tijdelijke aard want de volgende ochtend begon het gehele ritueel weer opnieuw. Misschien nog erger dan de dag ervoor. Ik hield mijn gemak, wisselde zitten af met lopen door het huis.

Totdat ik op facebook toevallig een oud-collega sprak. We hadden het zo over de dingen die mij bezighouden en ook de pijn in mijn rug. Zal ik je reiki sturen vroeg ze via de chat. Reiki sturen? Hoe moest ik dat nu zien. Gaat dat via de mail, postduif of misschien het universum? Op zich ben ik wel gevoelig voor dit soort in mijn ogen onbegrijpelijke verschijnselen. ‘Heb je tien minuten om het even rustig te ontvangen’,  vroeg mijn nieuwe Amanda. Ik heb wel een uur als ik er maar van die pijn af kom en weer uit de voeten kan.  Gedwee nam ik plaats op een stoel. Wachtend op de dingen die gingen komen. Ik voelde mijn armen tintelen. Of beeldde ik mezelf dat in. Ach, wat maakt het uit als het maar helpt. En toen moest ik opeens ongeveer een minuut lang heel hard huilen. Dat was raar want ik huil nooit hard. Als ik huil, huil ik even zachtjes. Het duurde maar even en toen voelde ik een opluchting. Durfde nog niet op te gaan staan. Dronk zoals Amanda me had opgedragen extra water om de afvalstoffen af te voeren. Voorzichtig stond ik op. Hoewel ik nog last had werd de pijn toch snel minder.

Gisteren was het weer even mis. Ik wilde geen vrouwtje Piggelmee zijn maar heb mijn Amanda wel om een extra boost gevraagd. Het gevoel was anders dan de eerste keer, dat merkte zij ook. Gedurende de dag nam de pijn gelukkig af. Vanochtend kon ik weer 'normaal' mijn bed uitkomen. En al loop ik nog niet als kievit, ik ben mijn nieuwe Amanda heel dankbaar!