15. apr, 2015

Gedeelde smart... is halve smart.

Het gesprek wordt wreed verstoord door de harde ringtoon van mijn telefoon. In het schermpje staat ‘anoniem’. Ik houd niet van de melding ‘anoniem’. Je ziet het ook bij LinkedIn, members die ‘anoniem’ naar je profiel kijken. Maar goed ondertussen weet ik dat vanuit bedrijven het vaak niet anders kan dan bellen met de melding anoniem.  Snel neem ik de telefoon aan. De dame aan de andere kant van de lijn nodigt mij namens het UWV vriendelijk doch dwingend uit voor een workshop - de volgende middag al!  ‘Succesvol naar werk’ speciaal voor 50plussers! De volgende middag al betekent  vrijdag om 14:30 uur. Op de eerste prachtige voorjaarsdag!  Vrijdag, de dag die ik een beetje als mijn ‘vrije dag’ beschouw. De hele week ben ik druk met vacatures, solliciteren, nabellen, netwerken, cursussen etc. En juist op vrijdag spreek ik veelal af met werkende vriendinnen die dan vrij zijn. Voorzichtig vraag ik of het niet volgende week kan? Maar nee, er is geen ontkomen aan. Mijn stemming slaat van het  één op het andere moment om in een bui met veel donder en bliksem.

Het schrikbeeld dat ik de komende tien weken zit opgescheept met kansloze, uitgerangeerde, betweterige werkzoekenden  beangstigt mij. Nog vers ligt mijn bezoek aan het Werkcafé, eerder die week in het geheugen. Netjes heb ik daar ook twee workshops gevolgd. Maar mijn medelotgenoten waren niet helemaal mijn ‘cup of tea’. Ze hadden te veel ervaring in het worden afgewezen. Ze waren te negatief wat betreft hun kansen op de arbeidsmarkt. En dat moet je nu juist niet hebben.

’s Avonds maak ik mijn omgeving deelgenoot van mijn ellende. ‘Valt misschien wel mee joh’; ‘Wacht het nou maar af…’ is de response die ik krijg. Die nacht slaap ik slecht.

Met lood in mijn schoenen stap ik de volgende dag op mijn fiets.  De zon straalt uitbundig en de terrassen zitten vol. Van mijn gezicht straalt slechts chagrijn af. Ik rek tijd, fiets langzaam en treuzel met het op slot doen van mijn fiets. Uit mijn ooghoeken zie ik een man en een vrouw van mijn leeftijd naar binnen gaan. Ik loop snel met hun mee en in de lift blijkt dat we dezelfde eindbestemming hebben.  In het lokaal aangekomen  druppelen de deelnemers binnen. Mijn collega’s in crime, op zoek naar een baan. We stellen ons voor en een ieder vertelt zijn of haar verhaal. Ik observeer de mannen en vrouwen aan tafel. Stuk voor stuk hebben ze een behoorlijke staat van dienst. En net als ik gewoon pech gehad.  Reorganisatie, bezuinigingen of faillissement  heeft geleid tot onze gedwongen sabbatical. Stiekem moet ik bekennen dat het allemaal helemaal niet zo erg is als dat ik mezelf had voorgehouden. Het is best prettig om met medestanders samen te zijn en te merken dat je niet de enige bent.  De middag vliegt voorbij en voor ik het weet wensen we elkaar een goed weekend. Met een goed humeur fiets ik terug door de stad. Terrasjes zitten nog steeds vol. En ik? Ik plof voldaan ook op een terras en proost op een zonnige toekomst…