24. feb, 2015

Anders, alles is anders...

De titel destijds van een liedje van één van mijn jeugdidolen. Een titel die nu meer dan ooit op mijn leven van toepassing is. Na een respectloos exitgesprek van slechts vijf minuten werd mijn leventje medio november van de één op de andere dag anders. Ik voelde me bij het grofvuil gezet. Versleten en gebruikt.

Op deze dag ging ook de rits kapot van mijn vintage Louis Vuitton tas die ik een paar maanden daarvoor nog trots had gekocht. Die 13e november en die kapotte rits staan op de één of andere manier voor mij symbool voor een ander leven. Een vintage leven als het ware. Versleten, gebruikt maar niet uit de mode en nog geschikt om jaren mee te gaan!

In het begin kost het moeite om los te raken van een arbeidzaam leven. En is alles dus anders. 24 uur, 7 dagen in de week. Wakker worden op je eigen natuurlijke klok. Dat wil zeggen ook gewoon om 9 uur gedoucht en wel achter mijn laptop zit. Alleen nu in een joggingbroek. Vacatures scoren, sollicitatiebrieven schrijven, cv pimpen of gewoon op een doordeweekse dag boodschappen doen. Uiteraard met een andere tas. 

Langzaamaan vallen de puzzelstukjes nu op zijn plek. En voelt niet alles meer als anders. Of misschien nog steeds wel anders maar vooral ook goed. Dagelijks scan ik vacaturesites op leuke banen.  En  maak ik vooral bewuste keuzes. Ik geniet van een dag filmpje kijken met een vriendin, lunchje pikken met mijn neef of heerlijk creatief bezig zijn. Tasjes haken, kandelaars verven en opleuken zodat het weer anders wordt.

Naar mijn tas heb ik sinds half november niet meer omgekeken. Achteloos lag mijn trots in een hoek omdat er een negatief gevoel aankleefde. Totdat ik vorige week besloot mijn tas naar de tassendokter te brengen. Mijn vintage tas. Versleten en gebruikt maar net zoals ik nog lang niet op en nog immer in de mode. Geschikt om jaren mee te gaan. En dan zal het best op een bepaald moment allemaal weer anders worden maar hopelijk vooral ook veel leuker...