3. feb, 2015

Gewoon nu voor een dag of wat...

Ik ben niet het type dat langer dan 20 minuten kan blijven zitten. Het journaal lukt me meestal net. Een vlucht in een vliegtuig van dik 4,5 uur is dan ook eigenlijk een onmogelijke opgave. Gelukkig wacht mij na deze 'marteling' een tijd om in de relax stand te gaan. Ik probeer mijn verwarrende gedachten van de laatste tijd te ordenen. Het valt me zwaar om de afgelopen periode met alles wat daarbij kwam kijken achter me te laten. En toch ga ik het proberen. Even weg van alles, mijn accu opladen en mijn hoofd resetten. Loslaten heet dat geloof ik. Iets waarin ik niet zo goed ben. Als een echte kreeft koester ik het verleden. Of dat verleden nu mooi of slecht is. Plotseling worden mijn gedachten verstoord door een vrouwenstem. De vrouw zegt tegen haar man 'kijk die mevrouw van vorig jaar'. Haar echtgenoot knikt volmondig alsof hij nog weet wie ik ben en werpt me een vage blik van herkenning toe.

Ik herinner hun meteen... En zij mij ook maar zij aan onze angstige terugvlucht die ook bij mij nog vers in het geheugen ligt. Vervolgens meldt zij dat zij dit jaar een dag of 11 de zon gaan opzoeken. Vreemde tijdsaanduiding trouwens een dag of ...  Afijn, deze twee pensionados met hun vriendenschare verstonden de kunst van het genieten uitstekend zo weet ik mij nog te herinneren. De trouwe vrienden blijken ook dit jaar allen een dag of wat langs te komen vertelt zij mij enthousiast. Zo toevallig... Merkt ze op. Aan haar manier van praten zou je op kunnen maken dat het toevallig is dat hun vrienden komen. Maar ik denk dat ze onze ontmoeting bedoelt. Dan gaat ze weer naar haar stoel en roept nog 'fijne vlucht'.
Ik stort me weer in mijn overpeinzingen terwijl de piloot de landing inzet. Mooi moment om mij ook klaar te maken voor mijn landing. Mijn landing in het nu en gewoon te gaan genieten. Niet gisteren, niet morgen maar gewoon nu en dat voor een dag of wat...








Verstuurd vanaf mijn iPad