17. okt, 2014

Een toevallige ontmoeting op de fiets...

De weg van huis naar mijn werk leg ik het liefst zo veel als mogelijk langs het water af. Ik heb er een hekel aan om over de Westzeedijk te fietsen waar de auto’s langs je razen. Met die akelige aanblik van het Erasmus MC. En van tijd tot tijd de draaiende motoren van een traumaheli boven je hoofd. Ik geniet liever van het uitzicht over de Maas. Alleen als het wat minder weer is en het regent dan wil ik nog wel eens de korte route nemen.

En zo fietste ik deze week door de regen tegen de wind naar huis. Tot ik merkte dat er iemand op het fietspad naast me bleef fietsen en me aansprak. Ik keek opzij met een blik van wat moet je van me? De persoon in kwestie herhaalde zijn zin ‘we hebben dezelfde fiets’, sprak hij. Argwanend keek ik naar zijn fiets en kon niet een, twee, drie de overeenkomsten ontdekken. Hij had namelijk geen rek voorop met een krat. Maar toen ik verder keek, bleek hij inderdaad gelijk te hebben. We hadden allebei een genummerde BSP Bold. Toen ik ook wat beter naar hem keek, zag ik een man van Surinaamse afkomst met een vriendelijk gezicht en vrolijke pretogen. Aan zijn jack te zien werkte hij bij de Gemeente Rotterdam. Vrolijk kletste hij verder over alle voordelen van onze fietsen. Ik merkte nog op dat ik niet altijd zo enthousiast ben over mijn fiets. Omdat ik vind dat mijn fiets van tijd tot tijd zo zwaar fietst. En dat ik met enige regelmaat wordt ingehaald door zestigers of zeventigers. Gelukkig verraadt de accu op hun bagagedrager dan meestal wel de reden daarvan. Hij moest erom lachen. Nee, hij was heel blij met zijn fiets. Een van zijn kinderen had een Gazelle met 21 versnellingen en die fietste veel minder prettig. Nee, hij deed deze fiets nooit meer weg. Zomer of winter hij deed alles op de fiets. Ik gaf aan dat ik ook graag fiets maar dat ik een hekel heb aan regen. Dan gaat mijn haar altijd zo pluizen. Dat maakte hem allemaal niets uit zei hij toen hij met zijn haar over zijn korte kroeshaar streek.

Ons gesprek over onze fietsen ging zo door. En ondertussen fietste mijn fiets eigenlijk helemaal zo zwaar niet meer. Bij de Erasmusbrug ging hij naar rechts want hij moest de brug over. Hij wenste me een fijne avond. Met een glimlach om mijn mond fietste ik verder naar huis…