9. sep, 2014

Sprong in het diepe...

De afgelopen twee jaar ging ik samen met vriendin Moniek op maandagavond aan de wandel. Naast de broodnodige beweging wordt er vooral ook heel wat afgekletst. Omdat ik zo nodig moest gaan joggen, is hierin de klad gekomen.Voor joggen ben ik blijkbaar niet gebouwd. Binnen no-time had ik een blessure aan mijn toch al gevoelige achillespeesjes. ’s Morgens strompel ik als een bejaarde mijn bed uit om langzaamaan in ‘vorm’ te komen. Doodmoe word ik ervan. En dat die moeheid niet door het bewegen komt, zal duidelijk zijn. Een bezoek aan de huisarts bracht me niet veel verder dan ‘overbelasting’ en ‘rust houden’. ‘Kan een tijdje duren' zei de dokter ook nog. ‘Hoe lang heb je het al’, vroeg de arts. ‘Een maand of drie’, moppelde ik. 'O, houd dan maar rekening met minimaal nog eens die periode.' Waarop dat was gebaseerd, is me niet duidelijk. Al weet ik ondertussen wel dat ze gelijk heeft gekregen. In plaats van lopen besloten we te gaan fietsen. Verder dan één keer zijn we niet gekomen. Fietsen is niet helemaal haar ding. Op een te lage, geleende fiets reed zij gestaag, zonder te mekkeren achter mij aan. We genoten van de leuke, voor haar onbekende plekjes vlakbij huis. Ongemerkt hadden we de nodige kilometers in onze benen. Dat je uiteindelijk ook hetzelfde stuk weer terug moet fietsen, daar hadden we in ons enthousiasme even geen rekening meegehouden. En dan lijk je ook altijd de wind tegen te hebben! Gisteren hebben we de draad weer opgepakt. Een korte wandelroute stond op het programma. Op mijn nieuwe sneakers – die ik op doktersadvies had aangeschaft – liep ik al snel een blaar. Het lopen op zich ging trouwens best redelijk.  Al kletsend kwam het gesprek op een van onze meest besproken onderwerpen ‘de lijn’. Of beter onze strijd tegen de kilo’s. Een strijd die naarmate onze leeftijd stijgt, er niet makkelijker op wordt. Eensgezind kwamen we dan ook tot de conclusie dat minder eten alleen niet de oplossing biedt. Nee, we moeten meer verbranden. Extra  bewegen dus. Volmondig stemde ik daarmee in. En daarmee tekende ik ook meteen mijn vonnis en was er geen ruimte meer voor excuses. Zwemmen wordt ons nieuwe sporten. Na een telefoontje met een vriendelijke dame van het Oostelijk Zwembad bleek dat we ons gewoon op  maandagavond 19:30 uur in ons badpak kunnen melden.  Gelukkig is mijn badpak zwart. Dat dan weer wel…