29. aug, 2014

Verslaafd...

Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen. Ik ben verslaafd. Het is lastig om toe te geven maar anders kan ik het eigenlijk niet noemen. Vaak soft maar soms ook hard. Als ik terugkijk, denk ik dat ik al jaren verslaafd ben. Ik weet dat ik niet de enige ben. Sommige van mijn vriendinnen zijn ook heavy users. Als ik de behoefte voel dan kan ik aan niets anders meer denken en dan moet ik het hebben. Ik weet ook niet of ik ervoor in therapie moet of dat ik het maar moet accepteren. Het is namelijk niet slecht voor mijn gezondheid. Het brengt alleen schade aan mijn portemonnee. Ik heb het namelijk over mijn tassenverslaving… Alle kleuren, alle materialen en soorten, vaak groot maar soms ook klein. Met ‘soft’ moet je denken aan de ‘gewone’ tassen. Leer, stof, zelfgemaakt - van alles.. Bij ‘hard’ gaat het om de merktassen met als absolute favoriet Louis Vuitton. Als tiener kocht ik al neppers en toen mijn beurs het toeliet volgden de real ones. Onlangs ben ik me te buiten gegaan aan een vintage exemplaar. Leuker geprijsd en in mijn optiek een zinvolle belegging. De ‘Speedy’ zoals deze klassieker heet, werd in de dertiger jaren al geïntroduceerd en staat bij vele prominenten der aarde in de walk-in closet. In de loop der jaren zal deze tas alleen maar meer waard worden. Denk ik, hoop ik. Mijn laatste exemplaar was weer een soft versie. Ik heb ‘m mezelf cadeau gedaan als een aandenken aan de vakantie in Zoutelande. Op de valreep liep ik de dag voor ons vertrek nog even binnen bij Zus en Zo. De hele vakantie was ik daar nog niet geweest. In deze sfeervolle winkel vind je naast brocante, sieraden, kussens dus ook tassen. Bij het afrekenen van twee zeepjes zag ik ‘m hangen achter de kassa. Ik was meteen verliefd. Een blik in de spiegel met de tas om mijn schouders deed me smelten. Bruin suede met lange franjes. De vriendelijke dame en de prijs gaven de doorslag. Voor ik het wist zei ik ‘pak ‘m maar in’. En nu prijkt mijn nieuwe liefde aan een hanger in de slaapkamer. Als ik wakker word en als ik ga slapen streel ik nog even het zachte suede. Ik heb mezelf wederom plechtig beloofd dat deze onlangs gescoorde exemplaren echt de laatste tassen zijn die ik heb gekocht. Maar stiekem, diep van binnen, weet ik dat beloftes er gelukkig ook zijn om te breken…