30. jul, 2014

Ultiem vakantiegevoel...

Met je blote voeten lopen door het mulle zand. Voor je de eindeloze zee. Als kind was ik al gefascineerd door de gedachte dat aan de overkant Engeland lag.

Meeuwen die vliegen in de lucht. De geur van zilt en de wind door je haren. Al mijn zintuigen komen weer tot leven.
Binnenkort is het zo ver… dan vertrekken we in de 107 - bepakt en bezakt - om na 1,5 uur de plaats van bestemming te bereiken. Voor mij geen verre vliegvakanties. Voor dag en dauw naar Schiphol, na meestal een nacht over te slaan omdat charters nu eenmaal vaak vroeg vertrekken. Met moeite heb je alles in een koffer weten te proppen. ‘Travelling light’ is niet mijn ding. Ik moet gewoon minimaal 5 paar schoenen mee, en dat leuke zomerjurkje kan er ook nog bij om nog maar te zwijgen van al die dingen van ‘je kunt nooit weten en voor het geval dat…’. En laten we vooral ook niet vergeten om mijn kralen en materialen mee te nemen.
Nee, ik laat op mijn favoriete vakantieplek mijn leventje van werken, boodschappen, huishouden en niet te vergeten sociale verplichtingen en negatieve prikkels van buitenaf achter me. Ik verruil dat voor twee weken voor een overzichtelijk leven van ’s morgens op mijn fietsje naar het dorp, bakkertje, slagertje en buurtsuper. Waar ik hopelijk ook in mijn witte zomerjurkje, slippertjes en Ibiza mand over de markt slenter. Einde van de middag heerlijk naar een strandtent, drankje, hapje en fantaseren over ooit. Ooit gaan we hier wonen… Ja, ooit! Zeeland! Zeeland voelt voor mij altijd weer als even thuiskomen...