4. aug, 2014

De zwarte weduwe en de witte dame...

Meerdere malen per week, als ik vanuit mijn werk naar huis fiets, zie ik haar op praktisch hetzelfde tijdstip en praktisch ook dezelfde plek. Ze staat daar langs de Maas. Klein van stuk, geheel in het zwart. Lange jurk, donkere bril en haar gezicht is bijna helemaal bedekt. Aan de ene kant intrigeert ze mij hoewel ze bij mij ook een angstig gevoel oproept. Ze loopt op het trottoir om af en toe te stoppen waarna ze roerloos over het water staart. Ik vraag me af ‘wie is die vrouw’. Ik heb haar de bijnaam ‘de zwarte weduwe’ gegeven. 'Wat zou haar bewegen in dit leven? Voert ze iets in haar schild? Of is ze gewoon een wandelingetje aan het maken? Is ze getrouwd? Heeft ze lief? Wat draagt ze onder die jurk? Heeft ze kinderen? Een man? Waar komt ze vandaan? Wat zou ze denken, is ze blij, of soms verdrietig of denkt ze wellicht net als ik…?

Denkt zij misschien ook ‘wie is die vrouw’? Veelal gekleed in het wit. Haar blonde haren wapperend in de wind. Zonnebril op, fietsend op haar stadsfiets met kratje en meestal een tas met boodschappen bij haar. Waar komt ze vandaan? Komt ze uit haar werk? Woont ze alleen? Met wie praat ze toch altijd aan haar mobiele telefoon? Zou ze kinderen hebben? Een man? Wat draagt zij onder haar jurk? Woont ze hier dichtbij en denkt ze na over wat ze morgen gaat doen, gaat eten, of wie ze gaat zien? Is ze blij of soms verdrietig? 
Beiden hebben ze misschien wel gemeen dat ze denken ‘wie is toch die vrouw’?