30. sep, 2017

Mijn fascinatie voor make-up en alles wat daarmee verband houdt, stamt al vanuit mijn kinderjaren. Ik kan de doosjes oogschaduw van mijn moeder in de kleuren lila, groen en wit nog zo voor de geest halen. Kleine, ronde doosjes van Invite. Stiekem bracht ik uren in de badkamer door al experimenterend met die drie kleurtjes. Gelukkig bood het schoolkrijt een redelijk alternatief dus zo kon ik ook naast mijn badkamermomenten vrijelijk mijn gang gaan. Althans dat dacht ik want de juffrouw op school had al snel in de gaten dat mijn opgemaakte ogen niet tot mijn natuurlijke look behoorden. 

Make-up heeft door de jaren heen altijd een magische aantrekkingskracht op mij behouden. Of ik nou bij de Hema, Kruidvat of Douglas loop, kijken doe ik niet met mijn ogen. Als magneten worden mijn vingers naar al die kleurtjes getrokken om voorzichtig over het pallet te wrijven en vervolgens mijn ogen te kleuren. Altijd gaat het om hetzelfde kleurengamma ‘de zogenaamde natuurlijke kleuren’. Dat geldt ook voor lipgloss. Steeds zwicht ik voor dezelfde glanzende lichtroze nudeachtige tinten. Om nog maar te zwijgen over de gekleurde Labelo stiften die ik overal mee naartoe sjouw. 

Waar ik ook heel erg van kan genieten is het toilettasje van vriendinnen. Sommigen delen mijn passie en zo kunnen we dan samen heerlijk spelen met elkaars make-up spulletjes en onze ervaringen uitwisselen over die fijne mascara of dat mooie oogpotlood. Het is dan waarschijnlijk ook niet verwonderlijk dat ik nooit en te nimmer de deur uitga zonder mijn make-up tas. Net zoals ik nooit de deur uitga zonder oorbellen in en een luchtje op. Sterker nog, ik ga terug naar huis als ik er halverwege achterkom dat ik een van mijn magic things ben vergeten. Ach ja, je bent een paspop of je bent het niet?

 

21. sep, 2017

Ik merk dat mijn inspiratie om een blog te schrijven en publiceren op een laag pitje staat. Ik snap er niets van hoe dit opeens zo kan. Okay, ik schrijf niet over alles dat mij raakt of opvalt. Maar waar ik helemaal niets over heb gemeld is mijn nieuwe liefde!

Het was niet alleen liefde op het eerste gezicht maar het was ook de klik. We kennen elkaar nu een kleine maand en ieder dag geeft hij mij weer een gevoel van trots. Hij is ietsje groter dan mijn vorige maar met veel meer pit. Alles loopt gewoon soepel en hij is zuinig. Hij laat mijn haren wapperen en volgens mijn moeder straal ik als een prinses.

Ik heb het over mijn nieuwe 108 met open dak. Donkerblauw met sportieve bekleding, 5 deurs en lekker compact. Een spiksplinternieuwe auto is voor mij best alweer een tijdje geleden. De laatste jaren heb ik het veelal met tweedehandsjes moeten doen. Ze hebben mij altijd gebracht waar ik moest zijn maar toch is een nieuwe auto met slechts 10 km op de teller net even anders.

In eerste instantie heb ik een tijdje tegen een nieuwe auto aan zitten hikken. Het hoefde voor mij niet zo nodig. Maar toen ik eindelijk mijn tournee langs de diverse dealers was gestart toen was ik er snel uit. Ik begon bij de Peugeot dealer bij mij in de buurt om vervolgens de diverse merken met kleine auto’s langs te gaan. Zelf ben ik jaren betrokken geweest bij autoreclame en heb ik voor autodealers gewerkt. Nou ik ben ze ook nu weer in alle soorten en maten tegen gekomen. De veelal snelle verkopers in een verkeerd pak met een verkeerd geknoopte stropdas. Uiteindelijk ben ik geëindigd waar ik ook was begonnen.  Blauwendaal, Peugeot dealer Rotterdam heeft mij fantastisch geholpen. Zij blijken bovendien het vlaggenschip van de Peugeot organisatie te zijn. Van mij krijgen zij een 10 net als mijn nieuwe liefde!

 

21. jul, 2017

Eigenlijk ben ik niet zo van een reünie. Simpelweg omdat de ervaring mij tot nu toe had geleerd dat ondanks dat je ooit dagelijks lief en leed met elkaar deelde, een gesprek in de tegenwoordige tijd meestal na twee vragen staakt. Mijn antwoord ‘reclame’ op de vraag wat doe je? Wordt meestal beantwoord met ‘oh leuk’. En op de vraag ben je getrouwd en heb je kinderen moet ik helaas en dat helaas geldt dan voor die kinderen, met ‘ nee’ beantwoorden. Een enkeling die durft te vragen ‘uh, kun je ze niet krijgen of uh…” kap ik meteen af met ‘het is er simpelweg niet van gekomen’. Madam was te druk met haar reclame.

Kortom, ik was tot op heden nooit zo’n fan van een reünie. Alleen deze keer was het vanaf het begin anders. Via Facebook kwam ik met oud klasgenootjes - van de lagere school nog wel liefst - in contact. Dit contact breidde zich snel als een olievlek uit. En enthousiast ging ik via allerlei kanalen op zoek naar zo veel mogelijk leerlingen met wie we speelden op het schoolplein of meidenvang deden in de pauze. Een periode waarin ook voorzichtig de eerste hormoontjes zich aandienden en mijn eerste verliefdheid om de hoek kwam kijken. De geur van zijn frisgewassen bloesjes zijn mij tot de dag van vandaag nog bijgebleven.

Onlangs was het dan zo ver. De grote dag brak aan. Na 45 jaar zouden wij elkaar in de buurt van onze school weer treffen. Een horecagelegenheid in de buurt van het vroegere schooltuincomplex vormde het decor van een geweldige middag. De onschuldige meisjes en jongens waren allen uitgegroeid tot mooie mensen. Ieder op zijn of haar manier gevormd door de ervaringen van het leven. Voor de een was het leven iets liever geweest dan voor de ander maar ik weet zeker dat we allemaal ergens voor staan. En de verrassing van de klas was ‘Koos’. De herinnering aan dat suffige jongetje werd compleet te niet gedaan door het aanzicht van een super enthousiaste, in zwart geklede leuke vent met een stoere haardos en daaronder een inspirerend stel hersens. En ik denk dat ik voor allemaal mag spreken - man of vrouw - dat we een beetje verliefd zijn geworden op die rockstar van nu die van binnen altijd dat kind is gebleven… en daarin staat hij denk ik vast niet alleen...

15. apr, 2017

Oh, wat heb ik hiernaar verlangd. Een simpel leven! Gewoon zo’n leventje dat rustig voortkabbelt. Lieve familie en vrienden, leuke baan, gezonde relatie, gezellig huis… en laat ik het belangrijkste niet vergeten gezondheid. Op die kilo’s te veel na dan. Zo’n simpel leven leid ik nu…

Maar eerlijk, ik durf er niet altijd van te genieten. Ik vind het eigenlijk soms best eng. Dan bekruip me zo’n gevoel van mag ik dit wel? Tegelijkertijd denk ik, natuurlijk mag ik een simpel leven hebben. Want wat is simpel? Is mijn leven eigenlijk wel zo simpel? Het is soms behoorlijk gecompliceerd om alles in 24 uur te stoppen en een week goed te plannen. Ik probeer tenslotte niet voor niets regelmaat en structuur in mijn leven te brengen. En ga ik met vriendin-lief wellicht op yoga of pilates. Het gezeul met tassen wasgoed, boodschappen en kleding valt niet iedere dag mee. Het is af en toe best veel of beter, te veel. De hele week werken, zorg voor oompie, contacten met familie en vrienden onderhouden, huishouden, boodschappen, wassen etc. Ik doe mijn best maar het zou best beter kunnen.

Het lijkt soms zelfs wel eens makkelijker om een leven met zorgen te hebben. Dan heb je tenminste een excuus om chagrijnig te zijn en een reden waarom een dieet niet lukt. 

Ondertussen staat er een cake in de oven, een rollade te pruttelen in de pan, een wasmachine die draait en een strijkplank met stomend ijzer in de kamer… Zo douchen en naar papa en mama, flesje bubbels mee, even gezellig met elkaar. Nee, het hoeft allemaal niet zo ingewikkeld. Ik realiseer me dat ik niet een simpel leven heb maar een rijk leven. Een leven waarin ik simpelweg even niets te wensen heb…

26. feb, 2017

Het is zondag 19 februari 2017, vlucht HV5664

De motoren draaien. Het cabinepersoneel controleert de bagagevakken boven de stoelen en kijkt routinematig of iedereen de gordel vast heeft. Het vliegtuig taxiet naar de startbaan. Vanuit de cockpit klinkt 'cabin crew ready for take off' en dan duurt het niet lang meer of het vliegtuig wordt in noordwestelijke richting de lucht in geschoten. Weldra is het eiland met al mijn herinneringen nog slechts een stip en neem ik afscheid van deze zo vertrouwde plek op aarde. Ieder jaar doe ik dit heel bewust en stel ik mezelf de vraag of ik volgend jaar weer terug zal komen. Of beter misschien terug mag komen. Waarschijnlijk zou ik zelf nooit deze bestemming kiezen en toch beleef ik er heerlijke dagen. Dagen die bestaan uit luieren, mezelf als een kat warmen aan de zon. Leef ik een leven net als zo veel pensionadas dat hier doen. Halen we de boodschappen bij de grote supermarkten en laat ik mijn haar knippen en verven bij de knappe kapper. Verder ontmoeten we vrienden en bekenden, terwijl we genieten van die zo vertrouwde folklore muziek bij Cafe de Paris. Alsof het de eerste keer is brengen de jongens van de muziek, vol overtuiging Canarische liederen ten gehore over liefde, de zon en het eiland.
Afscheid nemen van dit eiland valt daarom keer op keer zwaar. Het is namelijk veel meer. Het is afscheid nemen van een manier van leven en op een dag ook vast van een periode uit mijn leven.
Voor nu hoop ik op een jaar vol liefde, geluk en gezondheid. En beloof ik het eiland in de zon dat inmiddels al uren vliegen achter mij ligt... hasta la vista.