19. okt, 2018

Vandaag op de kop af drie weken geleden kreeg ik de mededeling ‘the game is over’. En daar sta je dan  nog geen 12 uur terug van vakantie met de kokosgeur van de zonnebrandolie nog in je neus. Bedrijf failliet, zonder baan!

Dat betekent in mijn geval dan maar een ding: opstaan, uithuilen, kusje erop en verder! 

De afgelopen weken ben ik er vol tegenaan gegaan. CV bijgewerkt met nieuwe  recente profielfoto. Zodat mijn eventueel toekomstige werkgever ziet dat al ben ik inmiddels 56, ik de juiste genen van mijn ouders heb geërfd. Zoveel kapsones heb ik inmiddels wel. 

Verder is het een periode waarop je behoorlijk op de proef wordt gesteld. Opvallend is dat tips uit onverwachte hoeken komen. Dat stemt mij blij. Opvallend is ook dat er mogelijkheden op mijn pad zijn gekomen die ik zelf niet zou hebben bedacht. Opvallend is ook dat je weer gaat relativeren. Opeens is het namelijk over en dan gaat het nu nog maar om een baan...

En echt ik moet toegeven dat het niet iedere dag even makkelijk is om jezelf te motiveren en voelt het soms als een gedwongen isolement. Gelukkig heb ik mijn familie en lieve dierbare vrienden die mij helpen, stimuleren en naar me luisteren. Zelf heb ik het geloof dat het weer goed komt en dat dit het begin is van iets moois!

 

6. sep, 2018

Zo’n ogenschijnlijk doordeweekse dag.

Zo’n gewone woensdag, waarop de week doormidden wordt gezaagd.

Zo’n eigenlijk niets aan de hand dag.

Uiteindelijk werd het zo’n ben ik gek of ben jij dat dag.

Wil je me niet begrijpen of begrijp ik jou niet.

Doe ik nu moeilijk of ben jij nou gewoon star.

Gelukkig kon ik mijn niet begrepen worden gevoel delen met een lieve vriendin.

Een dame met een nuchtere kijk op de dingen.

Een dame die oprecht het beste voor mij wil.

Zo werd het gelukkig ook een dag waarop we samen heerlijk een hapje hebben gegeten en wij ons de wijn uitstekend lieten smaken.

Maar uiteindelijk werd het ook zo’n dag waarop het op materieel vlak misging. 

Ruitenwisser van mijn auto deed niets en dat is met de regen van gisteren knap lastig.

En toen ik om half 1 moe, uitgeblust en er helemaal klaar mee naar bed wilde, bleek een plank in mijn slaapkamerkast naar beneden te zijn komen zetten. Resultaat? De halve inhoud lag buiten de kast en vooral ook veel glas van kapotte vazen. Ofwel het was zo'n dag...

In de hoop dat scherven geluk brengen ga ik het vandaag nog maar eens opnieuw proberen...

4. sep, 2018

Bescheiden zou ik mezelf niet 1,2,3 noemen! Sterker nog het is mij door een werkgeefster zelfs verweten ‘onbescheiden en niet beschaafd’. Ze bedoelde eigenlijk te zeggen dat ze prefereerde dat iedereen met haar meepraatte en ‘ja en amen’ knikte. Rotterdams gedrag sloot bij die cultuur in ieder geval niet helemaal aan. Toch durf ik van mezelf te zeggen dat ik zeker beschaafd ben, waarvoor in de eerste plaats dank aan mijn ouders maar ook de mannen, waarvan ik zeker het een en ander heb geleerd. En of ik onbescheiden ben? Dat vind ik een lastige.

Ik ben vaak onzeker. Doe ik het wel goed? Kan ik dit of dat wel? Vinden ze me aardig? Ben ik wel leuk genoeg? Staat dit wel of ben ik echt te dik? Allemaal vragen en onzekerheden waarmee ik worstel. Ofwel, ik geloof niet dat ik uitblink in onbescheidenheid.
Dit weekend werd mij dit wederom duidelijk. Nadat ik had geconstateerd dat mijn haar stom zat en voor de spiegel had staan dralen met een groot vraagteken boven mijn hoofd ‘of dat jurkje nu echt wel zo leuk stond, ondanks dat menigeen dat de laatste tijd had gezegd’, toog ik naar een verjaardagfeestje. Een van de lieve aanwezigen – een dame -  sprak mij aan en sprak haar waardering uit voor mijn blogs. Ze genoot er keer op keer zichtbaar van. Sterker nog 'ze vindt ze enig', zo wist zij nog te melden. ‘Je moet er echt iets meer mee doen’, raadde ze mij aan. En ik, ik kleurde en vroeg vertwijfeld ‘meen je dat?’. Waarop ik haar meteen in mijn enthousiasme meenam en vertelde dat ik best een boek zou willen schrijven. Althans het leven van een vriendinnetje verhalen, wat in mijn ogen zeker aan het papier mag worden toevertrouwd. Of het ooit zo ver zal komen, ik ben bang van niet. Ik realiseer me echt wel dat je een boek niet zo maar schrijft. Daar komt veel meer bij kijken dan onder het genot van een goed glas wijn mijmeren over een boek waarvan ik de ghostwriter ben. Misschien moet ik eerst maar eens met korte verhalen beginnen. Fictie en non-fictie met een vleugje erotiek. Wie weet is nu eindelijk de tijd aangebroken om mijn langgekoesterde wens ‘pillow-talk’ vorm te geven… een verzameling op waarheid gestoelde verhalen van zogenaamde ‘guilty pleasures’ die mensen mij willen toevertrouwen! Een ding weet ik zeker, ik zal ze zeker letterlijk het hemd van het lijf vragen en vooral in details geïnteresseerd zijn. Smeuïge details welteverstaan. Over onbescheiden en onbeschaafd gesproken…

15. aug, 2018

Aan een ideaal plaatje heb ik qua figuur nooit voldaan. Het levenslange diëten is mijn lot en mij op het te dikke lijf geschreven. Pondje eraf, kilo erbij en daar gaan we weer met volle moed er tegenaan. Ontelbare diëten heb ik ondertussen gevolgd waarbij ik nu weer min of meer op de koolhydraatarme toer ben. Op zich voel ik mij hier prima bij. Eet nauwelijks meer brood, aardappels en pasta en dat gaat eigenlijk goed. Het geeft weliswaar niet het gewenste resultaat op de weegschaal maar goed in je vel zitten is ook wat waard. Toch?

Vandaag echter ging ik voor even mijn te veel aan kilo’s – lees vet – opeens met andere ogen bekijken. Op de zaak hebben wij bezoek van een van onze Ghanese relaties. Een vriendelijke, hele donker man, deze keer niet in traditionele kleding – broek en jurk van een drukke printstof – maar gekleed in een goed passende spijkerbroek. Het geheel opgesierd met een grote goud glimmende klok om zijn pols. Hij begroette mij zoals altijd heel vriendelijk met ‘goodmorning Sister’ om mij vervolgens te complimenteren met mijn bumpers. Verontschuldigend sprak ik nog ‘no, no I am too fat’ waarop hij zijn hand nogmaals op mijn heupen legde en geruststellend aangaf dat dit in Ghana juist mooi is. Ongeloofwaardig lachte ik verlegen waarna hij hard begon te lachen daarbij een rij met spierwitte tanden blootlegde en riep ‘believe me, make no problem Sister, be happy!’ Vertwijfeld liep ik weg met mijn glas gemberthee in mijn hand. Deels omdat het lekker is maar heel stiekem ook een beetje voor de vetverbranding. Deze donkere man uit Ghana gaf mij voor even vleugels…

12. jul, 2018

Op het vlak van mannen ben ik geen groentje. Dat wil zeggen, ik ben niet met mijn eerste, grote liefde getrouwd. Er zijn vele liefdes daarna nog gevolgd. Huisje, boompje, beestje is dan ook mijn deur voorbij gegaan. Vind ik dat jammer? Maakt het uit? Mijn verstand liet het simpelweg soms gewoon afweten. Ik heb bijna altijd mijn hart gevolgd en ben gegaan voor de liefde. Bovendien nemen gedane zaken toch geen keer. En alles heeft een reden en vooral het zal wel zo moeten zijn.

Maar dat betekent dus wel dat ik mij in mijn 56 jaren dat ik op deze aardbol rondloop al in menige relatie heb gestort. Dit betekent ook dat ik al menig keer afscheid heb moeten nemen. En dat laatste valt mij toch om de één of andere manier altijd zwaar. Marco Borsato zong het al ‘afscheid nemen bestaat niet’! En ik ben er ook absoluut niet goed in. Zo scheen ik er volgens mijn vriendin zo af en toe een complete reservebank op na te houden. Ook werd mij fijntjes ingefluisterd dat ik op zijn tijd een ware simultaatschaker ben.

Tot gisteren… toen werd mij duidelijk dat ik de regie eindelijk eens in eigen handen moet nemen. Eerlijk, dat werd mij na wederom de verkeerde verwachting, liefdevol geadviseerd en zo geschiedde… Figuurlijk heb ik vervolgens de reservebank compleet met schaakborden ritueel verbrand. Het is nog even wennen maar één ding is zeker, het geeft rust en het ruimt lekker op.

Of wijsheid inderdaad met het verstrijken der jaren komt? Geen idee, de tijd zal het leren maar voor nu kies ik om te genieten met iedereen die het waard is. Met de nadruk op met en niet voor! Te genieten niet gisteren maar van vandaag en dat morgen te herhalen!