15. jan, 2018

Afgelopen week werd ik meerdere malen geconfronteerd met enge mensen. Dit begon al dinsdag op het vliegveld. Het was nog vroeg en de incheckbalie was gesloten. Keurig stond iedereen op een afstand achter een streep te wachten. Tot het moment dat de dames achter de balie plaatsnamen. Toen stoof de generatie Benidorm bastards massaal naar voren. En zo gebeurde het dat het type oud-schooljuf parmantig vooraan stond. Alleen manlief manoeuvreerde zich nog onhandig met trolley een weg door de menigte. Hij vergat alleen dat mijn voet daar ook stond en hij daar niet zachthandig overheen dreigde te walsen. Ik liet hem weten dat het vliegtuig echt wel wacht waarop hij hopeloos antwoordde ‘ja, maar mijn vrouw staat daar’. Ik zweeg, kijk naar zijn druk gebarende echtgenote en dacht ‘mensen zijn soms best eng’.

Dat bleek wederom een paar uur later in het verpleeghuis van mijn oom. Zijn bewonerspas was gescheurd en moest vervangen worden. De dame in kwestie was er een van het 'ik ben wel oud maar zo zie ik er niet uit want ik kleed me hip'. Ze vergeet alleen dat haar chagrijnige gezicht alles teniet doet. Over haar humeur en onklantvriendelijkheid nog maar te zwijgen. Een nieuwe pas, dat kon wel twee weken duren wist ze mij te vertellen. Met mijn allerliefste stemmetje attendeerde ik haar op het feit dat zij wel heel onaangenaam op mij reageerde, waarop zij nog onaardiger liet weten dat ze zo haar problemen had. Ik zweeg en dacht ‘mensen zijn soms echt eng’ . Ik wenste haar alle succes van de wereld toe. Nadat ik niet had kunnen laten te zeggen dat we allemaal op zijn tijd zo onze dingetjes hebben. Gelukkig bleek de dame van de klantenservice uit ander hout gesneden en binnen 10 minuten hadden wij een nieuw pasje.

Het laatste bewijs van enge mensen ervoer ik toen ik aan het eind van die dag naar huis reed en in een complete verkeersinfarct terecht kwam. Over een stuk waar ik normaal 30 minuten doe, deed ik nu 2,5 uur. Het viel me op dat mensen in een auto pas echt eng doen. Snel ervoor schieten en geen voorrang geven of het de normaalste zaak van de wereld is. En bijna werd ik ook heel eng… toen ik rechts werd ingehaald door een Mercedes station. Mijnheer stond op de baan naar rechts en zette op het laatste moment zijn auto voor de mijne. Waarop ik driftig toeterde en meerdere malen met mijn lichten seinde. Ik had daar namelijk ook alle reden voor… want mijn blaas stond op springen en hoewel ik slechts een kilometer van mijn huis vandaan was, zag het ernaar uit dat ik daar nog wel even over ging doen. En ja, dan doe je voor je het weet of wil hele rare enge dingen. Gelukkig beperkte het bij mij tot denken en wensen. Ik wenste dat ik deze omhooggevallen zakenman in zijn te grote auto van de zaak eens flink voor zijn harses kon rammen. Wie dacht hij wel niet wie hij was... 

Eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat dit de korte, gecensureerde variant isv want wat ik werkelijk dacht gaat veel verder dan het woordje ‘eng’!

24. nov, 2017

 

 

 

 

 

Terwijl we overspoeld worden door Black Friday uitingen was dit voor ons een Black Week en dan speciaal afgelopen woensdag. Wat een leuke dag voor mijn oom moest worden omdat hij er met een kennis van vroeger op uit zou trekken, werd uiteindelijk een zwarte dag. 

De dag ervoor was hij al onrustig maar terwijl ik zijn kleren voor de volgende dag klaarlegde wist hij mij nog in duidelijke taal te vertellen dat hij uit ging. Nou ‘uit’ ging hij maar dan figuurlijk. Hij werd getroffen door een beroerte zo bleek achteraf. Volgens de arts een CVAtje...

En daar ligt hij nu. Half in de kussens hangend, mond half open en slecht te verstaan. Onderzoekend kijkt hij om zich heen. En ik kan niets anders doen dan lijdzaam toekijken en er gewoon zijn. Ik zit in zijn rolstoel een beetje heen en weer te rijden terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Als ik zeg ‘dit hadden wij niet afgesproken toch?’, moppelt hij ‘nee, dit hadden wij niet afgesproken’. Hoewel ik denk dat hij niet beseft wat eraan de hand is-en eerlijk hoop ik dat-zegt hij dat het wel weer over gaat... 

Gelukkig wordt hij maar ik ook, omringd door lieve verpleging. De dames en heren van de afdeling zijn echt lief voor hem. Een broeder geeft mij een kopje thee en zegt ‘niet huilen mevrouw, het komt echt goed’. Gisteravond belt de avondzuster mij op om mij bij te praten en om gewoon even te kletsen’. Zo attent, zo lief. 

Ik hoop dat hij toch weer op mag knappen zodat we snel weer samen kunnen eten en meezingen met de Humanitas huisband want dat was wat wij de laatste keer hadden afgesproken!

 

30. sep, 2017

Mijn fascinatie voor make-up en alles wat daarmee verband houdt, stamt al vanuit mijn kinderjaren. Ik kan de doosjes oogschaduw van mijn moeder in de kleuren lila, groen en wit nog zo voor de geest halen. Kleine, ronde doosjes van Invite. Stiekem bracht ik uren in de badkamer door al experimenterend met die drie kleurtjes. Gelukkig bood het schoolkrijt een redelijk alternatief dus zo kon ik ook naast mijn badkamermomenten vrijelijk mijn gang gaan. Althans dat dacht ik want de juffrouw op school had al snel in de gaten dat mijn opgemaakte ogen niet tot mijn natuurlijke look behoorden. 

Make-up heeft door de jaren heen altijd een magische aantrekkingskracht op mij behouden. Of ik nou bij de Hema, Kruidvat of Douglas loop, kijken doe ik niet met mijn ogen. Als magneten worden mijn vingers naar al die kleurtjes getrokken om voorzichtig over het pallet te wrijven en vervolgens mijn ogen te kleuren. Altijd gaat het om hetzelfde kleurengamma ‘de zogenaamde natuurlijke kleuren’. Dat geldt ook voor lipgloss. Steeds zwicht ik voor dezelfde glanzende lichtroze nudeachtige tinten. Om nog maar te zwijgen over de gekleurde Labelo stiften die ik overal mee naartoe sjouw. 

Waar ik ook heel erg van kan genieten is het toilettasje van vriendinnen. Sommigen delen mijn passie en zo kunnen we dan samen heerlijk spelen met elkaars make-up spulletjes en onze ervaringen uitwisselen over die fijne mascara of dat mooie oogpotlood. Het is dan waarschijnlijk ook niet verwonderlijk dat ik nooit en te nimmer de deur uitga zonder mijn make-up tas. Net zoals ik nooit de deur uitga zonder oorbellen in en een luchtje op. Sterker nog, ik ga terug naar huis als ik er halverwege achterkom dat ik een van mijn magic things ben vergeten. Ach ja, je bent een paspop of je bent het niet?

 

21. sep, 2017

Ik merk dat mijn inspiratie om een blog te schrijven en publiceren op een laag pitje staat. Ik snap er niets van hoe dit opeens zo kan. Okay, ik schrijf niet over alles dat mij raakt of opvalt. Maar waar ik helemaal niets over heb gemeld is mijn nieuwe liefde!

Het was niet alleen liefde op het eerste gezicht maar het was ook de klik. We kennen elkaar nu een kleine maand en ieder dag geeft hij mij weer een gevoel van trots. Hij is ietsje groter dan mijn vorige maar met veel meer pit. Alles loopt gewoon soepel en hij is zuinig. Hij laat mijn haren wapperen en volgens mijn moeder straal ik als een prinses.

Ik heb het over mijn nieuwe 108 met open dak. Donkerblauw met sportieve bekleding, 5 deurs en lekker compact. Een spiksplinternieuwe auto is voor mij best alweer een tijdje geleden. De laatste jaren heb ik het veelal met tweedehandsjes moeten doen. Ze hebben mij altijd gebracht waar ik moest zijn maar toch is een nieuwe auto met slechts 10 km op de teller net even anders.

In eerste instantie heb ik een tijdje tegen een nieuwe auto aan zitten hikken. Het hoefde voor mij niet zo nodig. Maar toen ik eindelijk mijn tournee langs de diverse dealers was gestart toen was ik er snel uit. Ik begon bij de Peugeot dealer bij mij in de buurt om vervolgens de diverse merken met kleine auto’s langs te gaan. Zelf ben ik jaren betrokken geweest bij autoreclame en heb ik voor autodealers gewerkt. Nou ik ben ze ook nu weer in alle soorten en maten tegen gekomen. De veelal snelle verkopers in een verkeerd pak met een verkeerd geknoopte stropdas. Uiteindelijk ben ik geëindigd waar ik ook was begonnen.  Blauwendaal, Peugeot dealer Rotterdam heeft mij fantastisch geholpen. Zij blijken bovendien het vlaggenschip van de Peugeot organisatie te zijn. Van mij krijgen zij een 10 net als mijn nieuwe liefde!

 

21. jul, 2017

Eigenlijk ben ik niet zo van een reünie. Simpelweg omdat de ervaring mij tot nu toe had geleerd dat ondanks dat je ooit dagelijks lief en leed met elkaar deelde, een gesprek in de tegenwoordige tijd meestal na twee vragen staakt. Mijn antwoord ‘reclame’ op de vraag wat doe je? Wordt meestal beantwoord met ‘oh leuk’. En op de vraag ben je getrouwd en heb je kinderen moet ik helaas en dat helaas geldt dan voor die kinderen, met ‘ nee’ beantwoorden. Een enkeling die durft te vragen ‘uh, kun je ze niet krijgen of uh…” kap ik meteen af met ‘het is er simpelweg niet van gekomen’. Madam was te druk met haar reclame.

Kortom, ik was tot op heden nooit zo’n fan van een reünie. Alleen deze keer was het vanaf het begin anders. Via Facebook kwam ik met oud klasgenootjes - van de lagere school nog wel liefst - in contact. Dit contact breidde zich snel als een olievlek uit. En enthousiast ging ik via allerlei kanalen op zoek naar zo veel mogelijk leerlingen met wie we speelden op het schoolplein of meidenvang deden in de pauze. Een periode waarin ook voorzichtig de eerste hormoontjes zich aandienden en mijn eerste verliefdheid om de hoek kwam kijken. De geur van zijn frisgewassen bloesjes zijn mij tot de dag van vandaag nog bijgebleven.

Onlangs was het dan zo ver. De grote dag brak aan. Na 45 jaar zouden wij elkaar in de buurt van onze school weer treffen. Een horecagelegenheid in de buurt van het vroegere schooltuincomplex vormde het decor van een geweldige middag. De onschuldige meisjes en jongens waren allen uitgegroeid tot mooie mensen. Ieder op zijn of haar manier gevormd door de ervaringen van het leven. Voor de een was het leven iets liever geweest dan voor de ander maar ik weet zeker dat we allemaal ergens voor staan. En de verrassing van de klas was ‘Koos’. De herinnering aan dat suffige jongetje werd compleet te niet gedaan door het aanzicht van een super enthousiaste, in zwart geklede leuke vent met een stoere haardos en daaronder een inspirerend stel hersens. En ik denk dat ik voor allemaal mag spreken - man of vrouw - dat we een beetje verliefd zijn geworden op die rockstar van nu die van binnen altijd dat kind is gebleven… en daarin staat hij denk ik vast niet alleen...