12. jul, 2018

Op het vlak van mannen ben ik geen groentje. Dat wil zeggen, ik ben niet met mijn eerste, grote liefde getrouwd. Er zijn vele liefdes daarna nog gevolgd. Huisje, boompje, beestje is dan ook mijn deur voorbij gegaan. Vind ik dat jammer? Maakt het uit? Mijn verstand liet het simpelweg soms gewoon afweten. Ik heb bijna altijd mijn hart gevolgd en ben gegaan voor de liefde. Bovendien nemen gedane zaken toch geen keer. En alles heeft een reden en vooral het zal wel zo moeten zijn.

Maar dat betekent dus wel dat ik mij in mijn 56 jaren dat ik op deze aardbol rondloop al in menige relatie heb gestort. Dit betekent ook dat ik al menig keer afscheid heb moeten nemen. En dat laatste valt mij toch om de één of andere manier altijd zwaar. Marco Borsato zong het al ‘afscheid nemen bestaat niet’! En ik ben er ook absoluut niet goed in. Zo scheen ik er volgens mijn vriendin zo af en toe een complete reservebank op na te houden. Ook werd mij fijntjes ingefluisterd dat ik op zijn tijd een ware simultaatschaker ben.

Tot gisteren… toen werd mij duidelijk dat ik de regie eindelijk eens in eigen handen moet nemen. Eerlijk, dat werd mij na wederom de verkeerde verwachting, liefdevol geadviseerd en zo geschiedde… Figuurlijk heb ik vervolgens de reservebank compleet met schaakborden ritueel verbrand. Het is nog even wennen maar één ding is zeker, het geeft rust en het ruimt lekker op.

Of wijsheid inderdaad met het verstrijken der jaren komt? Geen idee, de tijd zal het leren maar voor nu kies ik om te genieten met iedereen die het waard is. Met de nadruk op met en niet voor! Te genieten niet gisteren maar van vandaag en dat morgen te herhalen!

3. jul, 2018

Afgelopen week heb ik heerlijk genoten van een paar dagen zon, zee, strand en heel veel winkelen op Ibiza. Een meer dan 50-jaar oude vriendschap met mijn ‘oudste vriendinnetje’ hebben we bezegeld met een paar dagen quality time en het was in één woord fantastisch. Uiteraard hebben we ook zalig gegeten en liet de Spaanse wijn mij heel goed smaken.

Ik denk dat ik goed zou kunnen aarden op een eiland. Ofwel in ieder geval in de zomer. Simpel leven trekt mij wel. Hoewel we in die paar dagen niet echt simpel hebben geleefd. We hebben niet voor niets bagage bij geboekt om alles weer mee terug naar huis te kunnen nemen. Maar liggend op een strandbedje met het geluid van de golven op de achtergrond fantaseerde ik er vrolijk op los hoe het zou zijn om iedere dag in een lange fladderende jurk langs het strand te lopen met een tableau in mijn handen en daarop mijn zelfgemaakte sieraden. Ik liet mij inspireren door verschillende meiden die iedere dag met manden vol kleding het strand opkwamen, kleed neerlegden, jurken uitstalden en de vloedlijn als catwalk gebruikten om hun waar te showen. Uiteraard kon ik de verleiding niet weerstaan en kocht ik een paar ‘real Ibiza’ exemplaren om ook thuis het Bohemien gevoel te blijven ervaren. Dat de jurken waarschijnlijk Made in India zijn mocht de pret niet drukken en blij stopte ik mijn nieuwe aanwinsten in mijn weer veel te volle koffer.

Wat ik ook mee heb genomen naar huis, is het voornemen dat gebaseerd is op het zogenaamde ‘zuurstofmasker in het vliegtuig principe’. In de laatste Wendy beschreef Wendy in het voorwoord het leven op eilanden, het genieten maar dus ook eerdergenoemd principe. Wat erop neerkomt dat je op het moment dat in een vliegtuig de druk wegvalt, je eerst je eigen zuurstofmasker moet plaatsen voordat je voor anderen gaat zorgen.  En eigenlijk spreekt het mij wel aan. Het is eigenlijk net zo iets als je moet eerst leren van jezelf te houden voordat je je hart aan een ander geeft.  Of het mij gaat lukken? Geen idee, maar ik ga het zeker proberen. En over een maand zal ik bij mijzelf nagaan of het ook is gelukt. Ik hoop dat het mij beter zal afgaan dan de meeste van mijn goede voornemens op 1 januari…

15. jan, 2018

Afgelopen week werd ik meerdere malen geconfronteerd met enge mensen. Dit begon al dinsdag op het vliegveld. Het was nog vroeg en de incheckbalie was gesloten. Keurig stond iedereen op een afstand achter een streep te wachten. Tot het moment dat de dames achter de balie plaatsnamen. Toen stoof de generatie Benidorm bastards massaal naar voren. En zo gebeurde het dat het type oud-schooljuf parmantig vooraan stond. Alleen manlief manoeuvreerde zich nog onhandig met trolley een weg door de menigte. Hij vergat alleen dat mijn voet daar ook stond en hij daar niet zachthandig overheen dreigde te walsen. Ik liet hem weten dat het vliegtuig echt wel wacht waarop hij hopeloos antwoordde ‘ja, maar mijn vrouw staat daar’. Ik zweeg, kijk naar zijn druk gebarende echtgenote en dacht ‘mensen zijn soms best eng’.

Dat bleek wederom een paar uur later in het verpleeghuis van mijn oom. Zijn bewonerspas was gescheurd en moest vervangen worden. De dame in kwestie was er een van het 'ik ben wel oud maar zo zie ik er niet uit want ik kleed me hip'. Ze vergeet alleen dat haar chagrijnige gezicht alles teniet doet. Over haar humeur en onklantvriendelijkheid nog maar te zwijgen. Een nieuwe pas, dat kon wel twee weken duren wist ze mij te vertellen. Met mijn allerliefste stemmetje attendeerde ik haar op het feit dat zij wel heel onaangenaam op mij reageerde, waarop zij nog onaardiger liet weten dat ze zo haar problemen had. Ik zweeg en dacht ‘mensen zijn soms echt eng’ . Ik wenste haar alle succes van de wereld toe. Nadat ik niet had kunnen laten te zeggen dat we allemaal op zijn tijd zo onze dingetjes hebben. Gelukkig bleek de dame van de klantenservice uit ander hout gesneden en binnen 10 minuten hadden wij een nieuw pasje.

Het laatste bewijs van enge mensen ervoer ik toen ik aan het eind van die dag naar huis reed en in een complete verkeersinfarct terecht kwam. Over een stuk waar ik normaal 30 minuten doe, deed ik nu 2,5 uur. Het viel me op dat mensen in een auto pas echt eng doen. Snel ervoor schieten en geen voorrang geven of het de normaalste zaak van de wereld is. En bijna werd ik ook heel eng… toen ik rechts werd ingehaald door een Mercedes station. Mijnheer stond op de baan naar rechts en zette op het laatste moment zijn auto voor de mijne. Waarop ik driftig toeterde en meerdere malen met mijn lichten seinde. Ik had daar namelijk ook alle reden voor… want mijn blaas stond op springen en hoewel ik slechts een kilometer van mijn huis vandaan was, zag het ernaar uit dat ik daar nog wel even over ging doen. En ja, dan doe je voor je het weet of wil hele rare enge dingen. Gelukkig beperkte het bij mij tot denken en wensen. Ik wenste dat ik deze omhooggevallen zakenman in zijn te grote auto van de zaak eens flink voor zijn harses kon rammen. Wie dacht hij wel niet wie hij was... 

Eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat dit de korte, gecensureerde variant isv want wat ik werkelijk dacht gaat veel verder dan het woordje ‘eng’!

24. nov, 2017

 

 

 

 

 

Terwijl we overspoeld worden door Black Friday uitingen was dit voor ons een Black Week en dan speciaal afgelopen woensdag. Wat een leuke dag voor mijn oom moest worden omdat hij er met een kennis van vroeger op uit zou trekken, werd uiteindelijk een zwarte dag. 

De dag ervoor was hij al onrustig maar terwijl ik zijn kleren voor de volgende dag klaarlegde wist hij mij nog in duidelijke taal te vertellen dat hij uit ging. Nou ‘uit’ ging hij maar dan figuurlijk. Hij werd getroffen door een beroerte zo bleek achteraf. Volgens de arts een CVAtje...

En daar ligt hij nu. Half in de kussens hangend, mond half open en slecht te verstaan. Onderzoekend kijkt hij om zich heen. En ik kan niets anders doen dan lijdzaam toekijken en er gewoon zijn. Ik zit in zijn rolstoel een beetje heen en weer te rijden terwijl de tranen over mijn wangen biggelen. Als ik zeg ‘dit hadden wij niet afgesproken toch?’, moppelt hij ‘nee, dit hadden wij niet afgesproken’. Hoewel ik denk dat hij niet beseft wat eraan de hand is-en eerlijk hoop ik dat-zegt hij dat het wel weer over gaat... 

Gelukkig wordt hij maar ik ook, omringd door lieve verpleging. De dames en heren van de afdeling zijn echt lief voor hem. Een broeder geeft mij een kopje thee en zegt ‘niet huilen mevrouw, het komt echt goed’. Gisteravond belt de avondzuster mij op om mij bij te praten en om gewoon even te kletsen’. Zo attent, zo lief. 

Ik hoop dat hij toch weer op mag knappen zodat we snel weer samen kunnen eten en meezingen met de Humanitas huisband want dat was wat wij de laatste keer hadden afgesproken!

 

30. sep, 2017

Mijn fascinatie voor make-up en alles wat daarmee verband houdt, stamt al vanuit mijn kinderjaren. Ik kan de doosjes oogschaduw van mijn moeder in de kleuren lila, groen en wit nog zo voor de geest halen. Kleine, ronde doosjes van Invite. Stiekem bracht ik uren in de badkamer door al experimenterend met die drie kleurtjes. Gelukkig bood het schoolkrijt een redelijk alternatief dus zo kon ik ook naast mijn badkamermomenten vrijelijk mijn gang gaan. Althans dat dacht ik want de juffrouw op school had al snel in de gaten dat mijn opgemaakte ogen niet tot mijn natuurlijke look behoorden. 

Make-up heeft door de jaren heen altijd een magische aantrekkingskracht op mij behouden. Of ik nou bij de Hema, Kruidvat of Douglas loop, kijken doe ik niet met mijn ogen. Als magneten worden mijn vingers naar al die kleurtjes getrokken om voorzichtig over het pallet te wrijven en vervolgens mijn ogen te kleuren. Altijd gaat het om hetzelfde kleurengamma ‘de zogenaamde natuurlijke kleuren’. Dat geldt ook voor lipgloss. Steeds zwicht ik voor dezelfde glanzende lichtroze nudeachtige tinten. Om nog maar te zwijgen over de gekleurde Labelo stiften die ik overal mee naartoe sjouw. 

Waar ik ook heel erg van kan genieten is het toilettasje van vriendinnen. Sommigen delen mijn passie en zo kunnen we dan samen heerlijk spelen met elkaars make-up spulletjes en onze ervaringen uitwisselen over die fijne mascara of dat mooie oogpotlood. Het is dan waarschijnlijk ook niet verwonderlijk dat ik nooit en te nimmer de deur uitga zonder mijn make-up tas. Net zoals ik nooit de deur uitga zonder oorbellen in en een luchtje op. Sterker nog, ik ga terug naar huis als ik er halverwege achterkom dat ik een van mijn magic things ben vergeten. Ach ja, je bent een paspop of je bent het niet?