14. jul, 2019

Mensen observeren blijft een leuke bezigheid. Zo bestudeerde ik tijdens mijn vakantie ook menige vakantieganger tijdens het eten in het restaurant van het hotel. Al snel had ik sommigen een naam gegeven. De oud-tennisleraar bijvoorbeeld. Overdag gekleed in een te lange, witte korte broek en ’s avonds in een te korte ,witte lange broek. Met daarop een ooit witte polo. Blijkbaar had hij zich vergist in een opstapje want op zijn voorhoofd prijkte een wit verband dat met de dag meer de kleur van zijn polo aan ging nemen. 

Verder hadden we nog de Fransoos. Of misschien wel een Belg die tijdens de vakantie chic wilde doen en Frans sprak. Hij was samen met een tenger vrouwtje en het leek wel of ze altijd kibbelden. Zij wist het beter en hij corrigeerde, denk ik zo. Nadat ik hem bij de bushalte tegenkwam - wederom kibbelend over welke bus er moest worden genomen - groette hij mij iedere dag uiterst vriendelijk. 

Aziaten hadden het hotel ook ontdekt. Om de paar dagen kwam er een bus vol. Het is trouwens niet goed voor je eetlust om op hun eetgedrag te letten want alle trek vergaat je al snel. 

En last but not least, waren daar de Engelsen. Naast Nederlanders, herken je de Engelsen ook heel gemakkelijk. Menig aanstaande ‘Bride to be’ zagen we voorbij komen, vergezeld van een stuk of 10 dames die na een aantal flessen Matheus rosé het predikaat ‘lady’ niet meer mochten dragen. 

In het hotel verbleef een jong Engels stel waarvan hij er een vreemd eetpatroon op na hield. Gekleed in zwarte sportbroek met zijn nog niet goed getrainde torso gehuld in een wit t-shirt betrad hij het restaurant. Waarschijnlijk had hij bij mijn zwarte vriendjes op het strand een ‘Boss-tasje’ gekocht dat hij trots schuin om zijn lijf had hangen. Hij stierde naar de eerste, beste tafel, bestelde een kan sangria en liep als een Speedy Gonzales langs alle buffetten ondertussen zijn bord volladend. Terug aan zijn tafel, dronk hij de sangria als limonade, schrokte het eten naar binnen zonder ook maar een woord met zijn tafelgenoot te wisselen. Hij wachtte niet eens totdat zij haar bord had vol geschept. Hij begon gewoon… Vervolgens liet hij de helft staan om wederom een gang richting de buffetten te maken. En dat gemiddeld drie keer. Terwijl ik dit schouwspel ademloos gade sloeg, dacht ik aan wat de Fransen zeggen ‘comme tu manges, tu fait d’amour. Ik geloof alleen dat ik daarover in dit geval maar niet te lang wil nadenken…

16. jun, 2019

Terug van een heerlijke vakantie aan de Spaanse zuidkust wacht er een volle mand met strijk. Al strijkend denk ik terug aan de afgelopen dagen. Prima hotel, lekker eten en drinken, fijn gezelschap en prachtig weer. Dat gecombineerd met luieren, shoppen en een bezoek aan Malaga - maakt dat er mooie herinneringen zijn geboren. 

Op het gebied van shoppen is de Costa del Sol niet echt een walhalla of misschien ben ik gewoon verwend. Je vindt er een paar leuke kledingwinkels en in Micha (wit bergdorpje) heel veel leerwinkels. Maar ook daar kon ik dat ene unieke exemplaar niet vinden. Of misschien eentje dan of twee, maar ik heb mijn hebberigheid naar tassen dit keer goed kunnen bedwingen. Althans zo goed als. 

De Spaanse kust wordt namelijk nog steeds overspoeld door Afrikanen. Grootafnemers van blauwe vuilniszakken vol met handelswaar. Verkopers pur-sang. En ook dit keer kon ik het niet laten om iedere dag tijdens mijn wandeling over de boulevard net iets langer bij hun kleedje stil te blijven staan. En dan ben je verkocht of misschien is bekocht een betere woordkeuze. 

Het schijnt dat er een complete Afrikaanse maffiabende schuil gaat achter deze jongens. En toch voel ik een sympathie voor deze pikzwarte jongens en heb ik weldra een favoriet - Baba. Op dag 2 wist hij mij een souvenir te slijten en werd ik vervolgens dagelijks met een luid ‘Anna’ verwelkomt. Weldra riepen zijn ‘collega’s’ vrolijk ‘Anna’ mee. Tot grote ergernis van mijn reisgezelschap. Maar eerlijk, het zijn toch ook mensen.

Hun wiegje stond toevallig in Senegal en ik zou geen dag met ze willen ruilen. Dagelijks etaleren zij hun handelswaar creatief op een laken. Maar altijd zijn zij op de vlucht voor de Polizia. Binnen no-time weten ze als er onraad dreigt. In een rap tempo wordt iedereen geïnformeerd, pakken zij razendsnel de vier punten van het laken bij elkaar, verdwijnt de handel in de blauwe zakken en vluchten zij met hun meest onschuldige gezicht het strand op om tien minuten later met hetzelfde enthousiasme de hele boel weer uit te stallen. En toch lijken zij plezier te hebben en lachen zij hun spierwitte tanden veelvuldig bloot. Waarschijnlijk lachen zij om al die hebberige toeristen die ze voor de gek houden met hun nep Korsjes, Chanelletjes en Louis Vuittontjes. Ondanks dat ik genoeg tassen heb en een aantal originele, ging er in mijn bagage toch ook weer een paar neppers mee. Laten we het maar een van mijn guilty pleasures noemen.

17. feb, 2019

Het is vandaag zondag. Ik ontwaak uit mijn winterslaap. De zon schijnt en de thermometer gaf voorzichtig 13 graden aan. Voor het eerst dit jaar met mijn dakje open gereden. Haren die wapperen in de wind, zonnebril op mijn hoofd, de bomen nog kaal, genieten met een glas wijn op een terras. Ik ruik het voorjaar en zeg de winter gedag. 

Ik haat de herfst en de winter. Ik haat storm, wind, slecht weer en donker. Dat deed ik altijd al maar sinds ik iedere dag met de auto naar mijn werk in Zoetermeer tuf, is dat alleen maar erger geworden. Iedere dag weer, files op dat hele kleine stukje A20… Het is vreselijk. Een vrachtwagen met een lekke band zorgt ervoor dat je er in plaats van 30 minuten, 1,5 uur over doet. Automobilisten die je rechts inhalen op de vluchtstrook om diezelfde auto een paar minuten laten gewoon weer in te halen. Om nog maar te zwijgen van de invloed die het weer dus heeft. Nee, ik wil voorjaar, ik wil zon. Dan is alles anders. En vooral ,ik ben anders. 

k had vandaag energie voor 10. Om 9 uur ging ik fris en fruitig sporten, Na het sporten de auto door de wasstraat en van binnen opgeruimd, ramen gezeemd en balkon voorjaar-klaar gemaakt en niet te vergeten nieuwe oorbellen gemaakt. De hele middag op terras in het zonnetje gezeten en genoten van een heerlijk glas witte wijn.

Ik had heimwee naar al die februari-vakanties van de afgelopen jaren. Iedere jaar 1 of 2 weken naar mijn ouders op Gran Canaria. Helaas, dan gaat niet meer. Maar vandaag heeft de zon, de pijn verzacht. Lang leve de zon! Het was een heerlijke zon-dag…

19. okt, 2018

Vandaag op de kop af drie weken geleden kreeg ik de mededeling ‘the game is over’. En daar sta je dan  nog geen 12 uur terug van vakantie met de kokosgeur van de zonnebrandolie nog in je neus. Bedrijf failliet, zonder baan!

Dat betekent in mijn geval dan maar een ding: opstaan, uithuilen, kusje erop en verder! 

De afgelopen weken ben ik er vol tegenaan gegaan. CV bijgewerkt met nieuwe  recente profielfoto. Zodat mijn eventueel toekomstige werkgever ziet dat al ben ik inmiddels 56, ik de juiste genen van mijn ouders heb geërfd. Zoveel kapsones heb ik inmiddels wel. 

Verder is het een periode waarop je behoorlijk op de proef wordt gesteld. Opvallend is dat tips uit onverwachte hoeken komen. Dat stemt mij blij. Opvallend is ook dat er mogelijkheden op mijn pad zijn gekomen die ik zelf niet zou hebben bedacht. Opvallend is ook dat je weer gaat relativeren. Opeens is het namelijk over en dan gaat het nu nog maar om een baan...

En echt ik moet toegeven dat het niet iedere dag even makkelijk is om jezelf te motiveren en voelt het soms als een gedwongen isolement. Gelukkig heb ik mijn familie en lieve dierbare vrienden die mij helpen, stimuleren en naar me luisteren. Zelf heb ik het geloof dat het weer goed komt en dat dit het begin is van iets moois!

 

6. sep, 2018

Zo’n ogenschijnlijk doordeweekse dag.

Zo’n gewone woensdag, waarop de week doormidden wordt gezaagd.

Zo’n eigenlijk niets aan de hand dag.

Uiteindelijk werd het zo’n ben ik gek of ben jij dat dag.

Wil je me niet begrijpen of begrijp ik jou niet.

Doe ik nu moeilijk of ben jij nou gewoon star.

Gelukkig kon ik mijn niet begrepen worden gevoel delen met een lieve vriendin.

Een dame met een nuchtere kijk op de dingen.

Een dame die oprecht het beste voor mij wil.

Zo werd het gelukkig ook een dag waarop we samen heerlijk een hapje hebben gegeten en wij ons de wijn uitstekend lieten smaken.

Maar uiteindelijk werd het ook zo’n dag waarop het op materieel vlak misging. 

Ruitenwisser van mijn auto deed niets en dat is met de regen van gisteren knap lastig.

En toen ik om half 1 moe, uitgeblust en er helemaal klaar mee naar bed wilde, bleek een plank in mijn slaapkamerkast naar beneden te zijn komen zetten. Resultaat? De halve inhoud lag buiten de kast en vooral ook veel glas van kapotte vazen. Ofwel het was zo'n dag...

In de hoop dat scherven geluk brengen ga ik het vandaag nog maar eens opnieuw proberen...